คนแต่พวกเขาก็ได้สูญเสียขั้นเทพของตนไปแล้ว แม้ว่าจะมีค่ายป้องกันที่คล้ายกับตระกูลโม่ แต่โม่หลิงก็สามารถเข้าไปได้ก่อนที่ค่ายกลจะทำงานและฆ่าพวกนั้นทั้งหมด
เจี้ยนเฉิน, อันโดฟูและโม่หลิงได้ไปถึงตรงหน้าค่ายกลที่ลู่เทียนได้ใช้เอาไว้ พวกเขาไม่ได้เร่งรีบที่จะฝ่าค่ายกลออกไป กลับกันแล้ว พวกเขาได้รอกันสักพักและโจมตีค่ายกลหลังจากที่ตระกูลโม่ได้ฆ่าขุมกำลังที่เหลือของตระกูลลู่ แล้วพวกเขาจึงได้เดินทางออกไป
เมฆและหมอกปกคลุมสันเขาที่ตระกูลอันโดตั้งอยู่ สัตว์อสูรกระจายอยู่ไปทั่ว นกยังคงโบยบินอยู่ในท้องฟ้า มันเหมือนกับเป็นอีกโลก
แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ยังต้องชมกับความงดงามของที่นี่เมื่อไปถึง เขาต้องบอกว่าตระกูลอันโดนั้นทำได้ดีในด้านนี้ เจี้ยนเฉินตามอันโดฟูไปยังตระกูลอันโด ตอนนี้อันโดฟูได้กลับมาดูยิ่งใหญ่ดังเดิม สภาพของเขาตอนนี้คงตัวหลังจากที่กินยาไปบ้าง แม้ว่าเขาจะยังไม่หายดีแต่อย่างน้อยสภาพของเขาก็ไม่ได้ดูแย่ สำหรับเจี้ยนเฉินแล้ว เขาไม่ทำตัวโดดเด่น เขาตามอันโดฟูไปติด ๆ ซึ่งทำให้เขาดูเหมือนกับผู้ช่วยของอันโดฟูแทน
แต่เจี้ยนเฉินจับตาดูอันโดฟูอยู่ตลอดคอยสังเกตท่าทีของอีกฝ่ายเพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายตุกติก
ยังไงซะนี่ก็คือฐานของตระกูลอันโด เจี้ยนเฉินต้องระวังตัว เขาไม่ได้กลัวว่าจะมีปัญหาอะไรแต่เขากลัวว่าอันโดฟูจะหนีไป
ตระกูลอันโด, ตระกูลโม่และตระกูลลู่เคยมีเหนือเทพแต่เจี้ยนเฉินรู้มาจากโม่หลิงว่าเหนือเทพทั้งสามได
