วที่สุดเท่าที่ทำได้
“ขั้นเทพที่ลู่เทียนเรียกมาได้หนีไปแล้ว อันโดฟู นางรู้เรื่องหยกหรือไม่ ? ” โม่หลิงถามและมองไปยังทางที่ดาทูร่าหนีไป
อันโดฟูยอมแพ้ไปแล้ว ตอนนี้เขากลายเป็นนักโทษไปแล้ว เขาได้ตอบกลับ “นางไม่รู้เรื่องหยก อันที่จริงแล้วนางได้สร้างความแค้นต่อลู่เทียนเมื่อหลายปีก่อน ลู่เทียนได้ให้นางมาที่นี่เพราะเขาต้องการใช้ตระกูลโม่จัดการกับนาง”
เจี้ยนเฉินมองไปยังทางที่ดาทูร่าหนีไปและไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขาได้บอกกับโม่หลิง “พี่โม่หลิง กลับกันเถอะ แม้ว่าเราจะไม่รู้ว่าลู่เทียนได้เตรียมการไว้หรือไม่แต่ข้าเชื่อว่าเขาคงเตรียมจะเผยแพร่ข้อมูลเรื่องหยกของ ราชาเทพต้วนมู่”
“ได้” โม่หลิงป้องมือให้กับเจี้ยนเฉิน หลังจากที่ได้เห็นพลังอันน่ากลัวของเจี้ยนเฉิน เขาก็อดไม่ได้ที่จะปฏิบัติต่อ เจี้ยนเฉินอย่างสุภาพราวกับเจี้ยนเฉินเป็นอาจารย์ของเขา
เจี้ยนเฉินและโม่หลิงบินไปยังตระกูลโม่โดยมีอันโดฟูตามไปติด ๆ
ตอนที่เจี้ยนเฉินและโม่หลิงกลับมายังตระกูลโม่ ตระกูลโม่ก็สงบลงแล้ว แม้ว่าโล่พลังจะยังคงทำงานแต่คนจากสองตระกูลที่โจมตีตระกูลโม่ก่อนหน้านี้ได้จากไปนานแล้ว ชัดแล้วว่าพวกนั้นหนีไปตอนที่เห็นขั้นเทพของตนพ่ายแพ้
เมื่อผู้นำตระกูลโม่เห็นโม่หลิงและเจี้ยนเฉินกลับมา เขาก็ยินดีขึ้นมาทันที เขารีบบินออกไปจากม่านพลังและพูดขึ้นว่า “บรรพชน ในที่สุดท่านก็กลับมา สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง ? ” เขามองไปยังอันโดฟูแล้วพูดขึ้นมาด
