้วยสายตาแปลก ๆ
จากมุมมองเขาแล้ว เขาบอกได้หลายอย่างจากสีหน้าของอันโดฟูซึ่งทำให้เขาตื่นเต้นขึ้นมา
“ซิงเฟิง กระจายคำสั่งให้ทุกคนในตระกูลโม่ให้ล่าคนของตระกูลลู่ที่เหลือ ลู่เทียนได้ผนึกเขตนี้ในระยะล้านกิโลเมตรเอาไว้ คนของตระกูลลู่ไม่อาจจะหนีไปได้” โม่หลิงพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา
“ได้ บรรพชน ! ” ผู้นำตระกูลยินดีขึ้นมา เขาได้ออกไปสั่งการทันที
หลังจากนั้นโม่หลิงก็ได้บอกกับอันโดฟูว่า “อันโดฟู ทิ้งคนของเจ้าไว้กับข้า มันไม่จำเป็นที่ต้องสั่งการใด ๆ ”
โม่หลิงต้องจัดการเก็บกวาดหลังการต่อสู้จบลง เจี้ยนเฉินได้บินไปตรงหน้าเฉินเจี้ยน หลังจากที่ตรวจสอบบาดแผลอีกฝ่ายแล้ว เขาก็ได้แบกเฉินเจี้ยนไปยังห้องโถงที่เจ็ดทันที
ระหว่างทางทุกคนในตระกูลไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโส, สมาชิกระดับสูงหรือยามต่างก็พากันโค้งให้กับเจี้ยนเฉินและ เฉินเจี้ยนอย่างสุภาพ
ผู้อาวุโสมองมาที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาซับซ้อน ความแข็งแกร่งที่เจี้ยนเฉินได้แสดงออกมานี้ทำให้พวกเขาต้องตะลึง
ซีหยูนั้นคับข้องใจ นางเคยค้านกับการที่โม่หยานได้ช่วยทั้งสองคนมาในอดีต หลังจากที่เจี้ยนเฉินตื่นขึ้นมาในตระกูลโม่ นางก็ได้บอกให้พวกเขาออกจากตระกูลโม่ไป หากไม่ใช่เพราะโม่หยานที่อ้อนวอนให้พวกนี้อยู่ต่อ พวกนี้คงออกจากตระกูลโม่ไปนานแล้ว
ครั้งที่แล้วตอนที่นางขึ้นถึงขั้นศักดิ์สิทธิ์ช่วงปลาย นางไม่ได้สนใจกับการที่เจี้ยนเฉินมายินดีกับนาง เพราะนางเชื่อว่าเขาเป็นแค่จอมยุทธขอบเขต
