ดั้งเดิม เพราะแบบนั้นมันจึงชัดแล้วว่าไม่จำเป็นที่นางจะต้องสนใจเขา แต่ตอนนี้เมื่อนางพบว่าเจี้ยนเฉินนั้นแข็งแกร่งจนแม้แต่ลู่เทียนที่เป็นบรรพชนขององค์กรใหญ่และยังเป็นขั้นเทพช่วงต้นก็ยังไม่อาจจะรับมือได้ไหว ซีหยู่ก็ต้องรู้สึกผิดกับเรื่องนี้
ภาพของเจี้ยนเฉินในอดีตในชุดขาวและผมที่ปลิวไปตามลมพร้อมกับกระบี่หิมะบินในมือได้ฝังลึกในใจของนาง “เพราะเจ้าแข็งแกร่ง เหตุใดเจ้าถึงทำตัวราวกับไม่ใช่คนพิเศษ ? เจ้าไม่ได้มีความยิ่งใหญ่ของจอมยุทธเลย แม้แต่ตอนที่ยามขอบเขตดั้งเดิมดูถูกเจ้า เจ้าก็ไม่ได้โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย เจ้าไม่คิดใส่ใจเลยจริง ๆ หรือ ? ” ซีหยูมองไปที่ห้องโถงที่เจ็ดด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน
“แม้แต่ตอนที่ขั้นเทพช่วงต้นอยู่ต่อหน้าเจ้า พวกนั้นได้แต่ตายเมื่อเจ้าต้องการให้พวกนั้นตายและไม่ต้องใช้ความพยายามมากมายนัก ด้วยความแข็งแกร่งที่เจ้ามี แม้แต่การกำจัดตระกูลโม่ก็เป็นเรื่องง่ายดาย มันเป็นไปไม่ได้ที่บรรพชนจะเป็นคู่มือของเจ้าได้ เจ้านั้นยอดเยี่ยม มีเหตุผลอะไรที่เจ้าจะมีความคิดคล้ายกันกับคนที่เหมือนกับมดปลวกแบบเรา ? เจ้าไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย”
เฉินเจี้ยนได้กินยาที่โม่หลิงนำมาให้และนั่งอยู่บนเตียงหยกเพื่อฟื้นฟูตัวเองในห้องโถงที่เจ็ด
หลังจากที่รู้รายละเอียดต่าง ๆ เฉินเจี้ยนก็เครียดขึ้นมา เขาได้พูดขึ้นมาว่า “จิ้งจอกเฒ่าลู่เทียน เขาเจ้าเล่ห์ เขาเชิญขั้นเทพอีกคนมาเพื่อกันปราณกระบี่ลึกซึ้งของเจ้
