้ !
อึก ! อันโดฟูกระอักเลือดออกมา เขาหน้าซีดเผือดในทันที เขามีรูขนาดเท่าชามที่อก เนื้อและอวัยวะภายในส่วนนั้นหายไปหมด ปราณกระบี่ก็ห่อหุ้มรอบบาดแผล
เจี้ยนเฉินพุ่งผ่านอกของอันโดฟูไป พูดโดยหลักเหตุผลแล้วมันเป็นไปไม่ได้ที่เจี้ยนเฉินจะทิ้งรูขนาดเท่ากับชามไว้ด้วยขนาดร่างกายของเขา แต่เจี้ยนเฉินนั้นเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เขาเคลื่อนที่ได้เร็วจนมิติโดยรอบได้รับผลกระทบจนย่นขนาดตัวของเขาซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมแผลของอันโดฟูนั้นถึงได้มีขนาดเท่ากับชามได้
อันโดฟูตะลึง เขามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความกลัวและไม่พูดอะไรไม่ออก กฎแห่งลมได้อัดแน่นรอบตัว เขาพยายามจะจัดการกับกฎแห่งกระบี่บนบาดแผลของเขา หากกฎแห่งกระบี่ยังคงอยู่ งั้นสภาพของเขาก็จะย่ำแย่ลงอย่างรวดเร็ว
แสงได้สลายไปและเผยให้เห็นร่างของเจี้ยนเฉิน เสื้อผ้าและผมของเขาปลิวไปตามลม ดาบหิมะบินในมือเองก็ลอยรอบตัวเขาอยู่ช้า ๆ เขามองไปที่อันโดฟูอย่างใจเย็นและพูดขึ้นมาว่า “กฎแห่งลมของเจ้านั้นเร็วแต่ทักษะกระบี่ของข้าเร็วกวา เจ้าคิดว่าเจ้าจะยังหนีได้ต่อหน้าทักษะกระบี่ของข้าหรือ ? ”
“ข้าขอถามได้รึไม่ว่านี่คือทักษะอะไร ? ” อันโดฟูถามด้วยเสียงที่สั่น เขาอยู่ในสภาพปางตาย เขาไม่เคยคิดว่า เจี้ยนเฉินจะน่าประทับใจได้ถึงขนาดนี้ ไม่ใช่แค่มีความแข็งแกร่งที่น่าตกใจจนแม้แต่ลู่เทียนก็ไม่อาจจะรับมือไหว แต่เขายังมีความเร็วระดับนี้ได้ อันโดฟูไม่อาจจะเอาชนะหรือหนีไปได้
“อสนีบ
