กว่ากัน หากเจ้าต้องการให้ตระกูลอันโดของเจ้าคงอยู่ต่อไปก็ส่งสมบัติมา ไม่งั้นข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้ หลังจากนั้นข้าจะไปยังตระกูลเจ้าและเอาทุกอย่างที่เจ้ามี เจ้าได้เตรียมคนให้เผยแพร่ข่าวเรื่องหยกไว้เมื่อเจ้าตาย แต่มันอาจจะรั่วไหลโดยตระกูลลู่ไปแล้ว มันไม่สำคัญว่าเจ้าจะทำให้ข่าวนี้รั่วออกไปหรือไม่” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา
อันโดฟูอึดอัดขึ้นมา แววตาเขาสั่นไหวด้วยความไม่มั่นใจ ก่อนที่เขาจะกัดฟันแน่นและตัดสินใจ “ ได้ ข้าจะยกสมบัติทั้งหมดในตระกูลให้ แต่เจ้าต้องรับรองว่าเจ้าจะไม่แตะต้องตระกูลของข้า” อันโดฟูไม่มีทางเลือกอื่น เขาสามารถหาสมบัติมาใหม่ได้ แต่เมื่อตระกูลถูกทำลายไป, เขาตาย นั่นเท่ากับว่าเขาสูญเสียทุกอย่าง แม้ว่าเขาจะยังมีสมบัติมากมายแต่เขาก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อใช้มัน
เจี้ยนเฉินยิ้มออกมา “ตราบใดที่ตระกูลเจ้าไม่ได้มีอะไรผิดปกติ ข้าก็จะไม่ทำร้ายพวกเขา แต่เจ้าต้องอยู่กับข้าก่อน”
เสียงระเบิดดังขึ้นไกลออกไป หลายแสนกิโลเมตรห่างออกไปจากตระกูลโม่นั้น ดาทูร่าได้เข้าโจมตีค่ายกลอย่างโกรธแค้น
“เจ้าลู่เทียนบัดซบ ข้าไม่ควรจะตกลงกับเจ้าตั้งแต่แรก ค่ายกลที่เจ้าได้ใช้ไปนั้นได้ผนึกที่นี่เอาไว้ เจ้าบอกว่าเจ้าจะใช้มันเพื่อหยุดไม่ให้คนตระกูลโม่หนีไป แต่เจ้ากลับขังข้าไว้ที่นี่ด้วย ข้าไม่อาจจะหนีไปได้หากหลุดจากค่ายกลนี้ไปไม่ได้”
