่อนจะมาถึงตรงหน้าเจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็ว เขามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยอารมณ์ซับซ้อนและพูดด้วยความสุภาพมากกว่าเดิม “น้องเจี้ยนเฉิน เจ้ายังฆ่าอันโดฟูไม่ได้ สิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริง เมื่อเขาตาย ข่าวเรื่องหยกจะรั่วไหลออกไป มันจะเป็นผลเสียต่อเรา”
เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว “ลู่เทียนตายไปแล้ว ไม่ใช่ว่าข่าวเรื่องหยกนั้นจะรั่วไหลออกไปโดยคนที่ลู่เทียนเตรียมไว้หรือ ? ”
โม่หลิงขมวดคิ้วก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ตระกูลโม่ของเราได้ตรวจสอบเรื่องนี้แล้วในหลายปีที่ผ่านมา แต่เราพบว่าตระกูลอันโดได้เตรียมการไว้ มันเหมือนกับที่อันโดฟูกล่าวออกมา เมื่อเขาตายไป หยกที่ผูกมัดกับชีวิตเขาจะแตกออกและคนที่เขาเตรียมไว้จะแพร่กระจายข่าวไปอย่างรวดเร็ว เพราะตระกูลโม่หาชายคนนั้นไม่เจอ สำหรับคนของตระกูลลู่แล้ว ข้าไม่รู้เพราะเราไม่อาจจะหาอะไรพบหลังจากที่ตรวจสอบมาหลายปี”
เจี้ยนเฉินลดกระบี่ลงและพูดกับอันโดฟูว่า “อันโดฟู ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ส่งหยกที่ตระกูลเจ้ามีมา รวมถึงสมบัติของตระกูลเจ้าด้วย”
อันโดฟูเบิกตากว้างและพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด “เจ้าถึงกับต้องการสมบัติของตระกูลข้าด้วยรึ ? ไม่ใช่ว่ามันมากเกินไปหน่อยรึไง ? นั่นคือสิ่งที่ตระกูลข้าสั่งสมมาแต่อดีต ข้าให้หยกกับเจ้าได้รวมถึงการปกปิดความลับด้วย แต่ข้าไม่อาจจะยกสมบัติของตระกูลให้กับเจ้าได้ “
“อันไหนสำคัญกว่ากัน ชีวิตเจ้าและทุกคนในตระกูลหรือสมบัติของตระกูล ? ข้าคิดว่าเจ้ารู้ว่าอันไหนสำคัญ
