กฏตัวขึ้นตรงหน้าลู่เทียน นางได้ตะโกนออกมาด้วยความเย็นชา “ลู่เทียน เจ้ากล้าดียังไงถึงได้คิดจะฆ่าข้า ! แม้ว่าข้าจะต้องตายที่นี่แต่ข้าจะเอาเจ้าไปด้วย ! ” เมื่อพูดจบคทาไม้ในมือนางก็ได้ฟาดเข้าใส่ที่หัวของลู่เทียน
แผละ ! หัวของลู่เทียนถูกฟาด พิษเริ่มกระจายไปทั่ว ละลายหัวกลายเป็นหมอกเลือดในพริบตา แต่ลู่เทียนไม่ได้ตายเพราะเรื่องนั้น วิญญาณของเขาหนีไปได้แต่มันก็ยังปนเปื้อนพิษสีเขียวไปเล็กน้อย
“ดาทูร่า นังสารเลว..” วิญญาณของลู่เทียนตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิดพร้อมกับความเกลียดชังที่แสดงออกมาผ่านสายตา ด้วยพิษกัดกร่อนนี้ วิญญาณเขาได้สลายไปอย่างรวดเร็ว
“ฮึ่ม เจ้าโทษข้าไม่ได้ เจ้าคงได้แต่โทษตัวเองที่คิดร้าย เจ้าอยากจะกำจัดข้า ทำไมข้าต้องปล่อยเจ้าไปด้วย ? เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้ารึไง ? ” ดาทูร่าพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา
“บัดซบ ข้าขอสาปแช่งเจ้าให้ตายอย่างน่าอนาถ ! “ – วิญญาณของ ลู่เทียน ตะโกนออกมาด้วยความแค้นก่อนที่จะสลายไป
เจี้ยนเฉินมองดูอย่างเย็นชา เขาไม่ได้หยุดดาทูร่าไม่ให้ฆ่าลู่เทียน เขาไม่ได้แค้นเคืองลู่เทียนมากนัก ลู่เทียนต้องตายเพื่อปกปิดความลับในเรื่องกระบี่คู่ของเขา มันไม่ได้สำคัญว่าใครจะฆ่าลู่เทียน
“น้องชาย ข้ามาที่นี่เพราะลู่เทียนหลอกข้า ข้าไม่ได้คิดร้ายรึดูหมิ่นเจ้า ข้าหวังว่าเจ้าจะไว้ชีวิตข้า” ดาทูร่าป้องมือให้กับเจี้ยนเฉินหลังจากที่ฆ่าลู่เทียนไป แต่ก่อนที่เจี้ยนเฉินจะได้ตอบกลับ นางก็หันกล
