ับและหนีไปเร็วที่สุดเท่าที่นางทำได้ นางไม่กล้าจะเอาแหวนมิติของลู่เทียนไปด้วยซ้ำ
ในมุมมองของนางแล้ว หากเจี้ยนเฉินไม่ต้องการจะฆ่านาง เขาจะไม่ไล่ตามนาง หากเขาต้องการฆ่านาง นางก็จะหนีไปได้ก่อน เมื่อเจี้ยนเฉินเริ่มไล่ตามนาง นางก็จะมีเวลาในการใช้ทักษะปกป้องตัวเองและอาจจะต้องสูญเสียบางอย่างเพื่อหนีไปได้
ยังไงซะนางก็ไม่ใช่ลู่เทียน ลู่เทียนบาดเจ็บจนไม่อาจจะหนีไปได้ต่อหน้าเจี้ยนเฉิน แม้ว่าจะต้องการก็ตาม ในอีกด้านแล้วนางยังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์อยู่
อันโดฟูไม่กล้าจะอยู่ต่อเช่นกันเมื่อเห็นดาทูร่าหนีไป เขาเปลี่ยนเป็นสายลมและรีบหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ เขาเร็วกว่าดาทูร่าอย่างมาก
“น้องเจี้ยนเฉิน เราปล่อยให้อันโดฟูหนีไปไม่ได้” โม่หลิงไม่อาจจะตามทัน ดังนั้นเขาจึงได้แต่ขอให้เจี้ยนเฉินช่วย อันโดฟูเข้าใจกฎแห่งลม ดังนั้นจึงยากที่คนระดับการบ่มเพาะเท่ากันนั้นจะตามเขาทันได้หากอีกฝ่ายหนีไป
“ฮ่าฮ่า โม่หลิง ข้ายอมรับว่าแพ้ในการต่อสู้นี้ แต่ตระกูลโม่ของเจ้าไม่อาจจะกักตัวข้าได้ แม้ว่าข้าจะเป็นแค่ขั้นเทพช่วงต้น แต่ว่าแม้แต่ขั้นเทพช่วงปลายก็ไม่อาจจะตามข้าทัน” อันโดฟูพุ่งออกไปทันที ตอนที่เขากำลังจะหายไปที่เส้นขอบฟ้านั้น เสียงของเขาก็ดังก้องขึ้นมาในตระกูลโม่
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินดูประหลาดใจเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาฮึดฮัดออกมาและตะโกนขึ้นมาว่า “อสนีบาต ! “
