ลโม่ แม้ว่าตระกูลโม่จะมีขั้นเทพ 2 คนแต่พวกเขาก็ต้องแพ้ และนางก็จะได้รับสมบัติครึ่งหนึ่งของตระกูลโม่ไปอย่างง่ายดาย มันเป็นเหตุผลว่าทำไมนางถึงได้ตกลง
แต่นางรู้สึกได้ว่าตระกูลโม่นั้นอาจจะต่างจากเคย ผลก็คือนางจึงคอยระวังตัวอยู่ตลอดพร้อมกับกลัวว่าจะหลงกล ลู่เทียน ตอนที่พวกเขาเริ่มสู้ มันต่างจากที่พวกเขาตกลงกันไว้แต่แรก ลู่เทียนได้ไปสู้กับชายลึกลับที่นางควรจะไปสู้ ส่วนนางกับอันโดฟูได้สู้กับโม่หลิง นางรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมนางถึงได้ไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดที่มีในตอนที่นางสู้กับโม่หลิง
แต่เมื่อลู่เทียนได้เสียแขนไปในการโจมตีครั้งเดียวรวมกับคำพูดของโม่หลิง นางก็เข้าใจทุกอย่างขึ้นมา มันกลับเป็นว่าชายลึกลับที่นางควรจะสู้ด้วยนั้นไม่ใช่เฉินเจี้ยน แต่กลับเป็นเจี้ยนเฉินที่น่ากลัว
“เข้าใจแล้ว ลู่เทียน เจ้าคิดร้ายต่อข้าจริง ๆ ดูเหมือน่าเจ้ายังคงแค้นเคืองเรื่องในอดีต เจ้าไม่มั่นใจว่าจะจัดการข้าได้ ดังนั้นเจ้าจึงจะให้คนอื่นจัดการข้า ฮ่าฮ่า ลู่เทียน แต่ทำไมข้าถึงได้รู้สึกว่าชายลึกลับที่เจ้าพูดถึงนั้นเก่งกว่าที่เจ้าได้อธิบายเอาไว้ ? แม้แต่เจ้าก็อาจจะไม่รู้ว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหนหากดูจากสีหน้าของเจ้า” ดาทูร่าฮึดฮัดในใจพร้อมกับสายตาที่เย็นชาราวกับงูพิษ
ชายหนุ่มชุดขาวยืนอยู่ด้านหน้าห้องโถงที่เจ็ดในตระกูลโม่ ภายใต้สายตาตะลึงของผู้อาวุโสทุกคน เขาค่อย ๆ บินผ่านม่านพลังออกมาพร้อม
