กับถือกระบี่หิมะบินที่ตัดแขนของลู่เทียนไว้ในมือ
“ กะ เกิดอะไรขึ้น ? เจี้ยนเฉินแข็งแกร่งแบบนี้ได้ยังไง ? ”
“ไม่ใช่ว่าเจี้ยนเฉินอยู่ขอบเขตดั้งเดิมหรือ ? เขาแข็งแกร่งแบบนี้ในพริบตาได้ยังไง…”
“เขาตัดแขนของลู่เทียนได้ในการโจมตีครั้งเดียว สวรรค์ ลู่เทียนนั้นเป็นขั้นเทพ เจี้ยนเฉินทำให้ขั้นเทพบาดเจ็บสาหัสได้ง่ายดายถึงเพียงนี้…”
ผู้อาวุโสตระกูลโม่ต่างก็มองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยตาที่เบิกกว้าง ตอนนั้นพวกเขายากที่จะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เจี้ยนเฉินไม่เคยได้รับความสนใจจากคนในตระกูล ผู้อาวุโสถึงกับดูถูกเจี้ยนเฉิน หากไม่ใช่เพราะเฉินเจี้ยน พวกนั้นอาจจะลืมว่ามีคนที่ชื่อเจี้ยนเฉินอยู่ในตระกูลโม่ แต่พวกเขาไม่คิดว่ามันจะเป็นเจี้ยนเฉินผู้นี้ที่มาพร้อมความแข็งแกร่งที่น่ากลัว
ลู่เทียนมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความตะลึง เขาอึ้ง ตามที่เขาเข้าใจมาแล้ว เจี้ยนเฉินนั้นไม่ได้แข็งแกร่งถึงขนาดนี้
“ลู่เทียน ข้าปล่อยให้เจ้าหนีไปได้ในครั้งที่แล้ว ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะหนียังไงในครั้งนี้” เจี้ยนเฉินมองไปที่ลู่เทียน อย่างเย็นชา เสียงของเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยความอาฆาต
“อันโดฟู เจ้ายื้อโม่หลิงเอาไว้ ดาทูร่ามาร่วมมือกันจัดการเขา” ลู่เทียนตะโกนบอกดาทูร่าที่ยืนอยู่ไกลออกไป
“ลู่เทียน ไม่มีใครช่วยเจ้าได้ในวันนี้” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นอย่างเย็นชาพร้อมกับแทงกระบี่เข้าใส่ลู่เทียน
การโจมตีนี้ดูเรียบง่ายและธรรมดาโดยไม่มีอะไรพิเศษ
