ออกมา ขั้นเทพที่อยู่ข้างกายเขาก็ไม่ได้ลงมือเช่นกัน
จอมยุทธทุกคนจากตระกูลลู่และตระกูลอันโดได้ยืนนิ่ง พวกเขาได้โจมตีโล่พลังอย่างต่อเนื่อง จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมหลายคนในหมู่สองตระกูลที่ได้เข้าประจำค่ายกล พวกเขาได้รวมพลังกันจากคนหลายสิบคนรึกว่าร้อยจนมีพลังเทียบเท่ากับขอบเขตเทพ
เสียงดังสนั่นก้องไปทั่วพร้อมกับม่านพลังที่สั่นไหวมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ เร็วเข้า เร็ว รีบใส่เหรียญผลึกเข้าไปที่ฐานค่ายกล….”
สมาชิกระดับสูงที่ปกติแล้วจะจัดการกับเรื่องในตระกูลได้ตะโกนออกมาด้วยความลนลานคอยสั่งให้ยามใส่พลังงานให้กับค่ายกล
ในเวลาเดียวกันที่ยอดเขาซึ่งห่อหุ้มไปด้วยหมอกในนิกายจุลกระบี่ หัวหน้านิกายได้ยินอยู่ที่นั่น ตรงหน้าเขานั้นมีชายวัยกลางคนชุดขาว เขาหันหลังให้กับหัวหน้านิกายและมองไปยังทะเลเมฆตรงหน้า
“บรรพชน ตระกูลลู่และตระกูลอันโดได้เข้าโจมตีตระกูลโม่ ข้าขอให้บรรพชนเข้าไปลงมือเพื่อให้ตระกูลโม่ชดใช้กับการกระทำก่อนหน้านี้” หัวหน้านิกายพูดขึ้นอย่างสุภาพ
“ยู่ห่าว เจ้าต้องการให้นิกายจุลกระบี่เปิดศึกกับตระกูลโม่แค่เพราะลูกชายที่น่าผิดหวังของเจ้างั้นรึ ? เจ้าคิดว่ามันคุ้มค่ารึไง ? ” ชายวัยกลางคนถามขึ้นมาโดยไม่หันกลับมามอง เสียงของเขาไม่ต่างจากเดิมไม่ได้แฝงอารมณ์ใด ๆ
“บรรพชน ตระกูลโม่ทำเกินไป ตอนที่ผู้อาวุโสโม่ชานและผู้อาวุโสโม่หยุนได้พาฟานเอ๋อไปที่ตระกูลโม่ครั้งก่อน ทั้งโม่หยุนและฟานเอ๋อต่างก็เสียแขน มันเท่ากับก
