ไม่กี่ก้าว
ผู้นำและซีหยูเองก็มาถึงเช่นกัน พวกเขาได้มายืนตรงหน้า โม่หยานเร็วกว่าผู้อาวุโสสองคนเล็กน้อย ใบหน้าของพวกเขามืดครึ้มเมื่อเห็นสภาพที่แทบจะเปล่าเปลือยของโม่หยาน
” ฮือ….พี่ซีหยู” โม่หยานพุ่งเข้าไปซบอกซีหยู ตาของนางแดงก่ำและนางก็ได้ร้องไห้ออกมา นางร้องไห้ด้วยความเศร้าและรู้สึกผิด
ตั้งแต่เด็กมานางได้รับการดูแลอย่างดีไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ตาม นางไม่เคยโดนรังแก ดังนั้นนางจึงไม่เคยรู้สึกแย่เช่นนี้มาก่อน
ซีหยูกอดโม่หยานเอาไว้ ใบหน้าของนางหม่นลงพร้อมกับความต้องการฆ่าที่ปรากฏขึ้นมาในตา นางไม่ได้ซ่อนมันเลยแม้แต่น้อยจนทำให้ผู้อาวุโสทั้งสองรู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจน
“อย่ากลัวเลย เมื่อพี่ซีหยูอยู่ที่นี่แล้ว มันก็ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้ หากพวกเขาแตะต้องแม้แต่เส้นผมเจ้า ข้าจะทำให้พวกมันต้องพิการ” ซีหยูกัดฟันแน่น เมื่อเห็นเศษเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายของโม่หยาน นางก็โกรธยิ่งกว่าเดิม
ผู้นำยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ สายตาของเขานั้นเย็นชาอย่างมาก เขามองไปยังแขนที่เคยเป็นของนายน้อยนิกายจุลกระบี่และรู้สึกแปลกใจขึ้นมา
เขาบอกได้ด้วยความรู้ที่มีว่าแขนของยู่ฟานนั้นไม่ได้โดนตัดแต่ถูกฉีกขาดด้วยแรงมหาศาล แรงนี้ทำให้แขนนี่กลายเป็นเศษเนื้อไป
“เจี้ยนเฉินผู้นี้ค่อนข้างแข็งแกร่ง เขาเชี่ยวชาญการใช้ปราณกระบี่ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องกระบี่” หัวหน้าตระกูลคิด แต่นั่นไม่เพียงพอที่เขาจะบอกได้ว่าเจี้ยนเฉินเป็นขั้นแลก
