เปลี่ยนหรือขึ้นถึงขอบเขตพระเจ้าแล้ว
แต่เขาไม่อาจจะรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินได้ จากพลังที่เจี้ยนเฉินแผ่ออกมา เจี้ยนเฉินนั้นเหมือนกับเป็นขั้นแลกเปลี่ยนแต่ก็ไม่ใช่ในเวลาเดียวกัน เขาเหมือนจะขึ้นถึงขอบเขตพระเจ้าแต่ก็ไม่ได้มีพลังของขอบเขตพระเจ้าเช่นกัน สุดท้ายเขาก็คิดว่าความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินนั้นอยู่ที่ขอบเขตดั้งเดิมเพราะการที่เฉินเจี้ยนเรียก เจี้ยนเฉินว่าน้องก่อนที่เฉินเจี้ยนจะทะลวงผ่าน
โม่ชานและโม่หยุนได้ยินคำพูดของซีหยู ทั้งสองคนเข้าใจว่าถึงแม้นางจะพูดออกมาเพื่อปลอบโม่หยาน แต่จริง ๆ แล้วนางบอกพวกเขาสองคน
แต่ทั้งสองไม่มีอารมณ์มาสนใจคำขู่ของซีหยู พวกเขามองไปที่แขนของยู่ฟานและสีหน้าบิดเบี้ยวไป แม้ว่ายู่ฟานจะทำเกินไปแต่เขาก็ยังเป็นนายน้อยของนิกายจุลกระบี่ แม้ว่าเขาจะทำเกินไปหน่อยแต่มันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมาตัดแขนเขา
ยู่ฟานนั้นถือว่าเป็นตัวแทนของนิกายจุลกระบี่ โดยพื้นฐานแล้วเท่ากับว่าตระกูลโม่นั้นตบหน้านิกายจุลกระบี่ด้วยการทำแบบนี้กับนายน้อย
“คำนับผู้อาวุโสทั้งสอง” ศิษย์ 17 คนที่ยืนอยู่รอบเจี้ยนเฉินวิ่งเข้าไปหา พวกนั้นต่างก็ลนลานและมีเหงื่อท่วมใบหน้า
“ข้าให้พวกเจ้าปกป้องนายน้อย มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง ? พวกเจ้าคงรู้ว่านายน้อยสำคัญต่อหัวหน้านิกายเพียงใด เราไม่อาจจะปล่อยให้อะไรเกิดขึ้นกับเขาได้ แต่ดูตอนนี้สิ เขาได้เสียแขนไป บอกข้ามา พวกเจ้าจะอธิบายเรื่องนี้กับหัวหน้านิกายยังไง ?
