เจ้ามันหน้าไม่อาย” โม่หยานหงุดหงิด
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินหม่นลง เขาฮึดฮัดออกมาอย่างเย็นชาและลุกขึ้นยืน
“น้องเจี้ยนเฉิน มันดีหากเราจะอดทนไว้ มันมีบางเรื่องที่เราไม่อาจจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้” ซูบิงลุกขึ้นยืนและบอกกับเจี้ยนเฉินอย่างจริงใจ ในเวลาเดียวกันศิษย์อีก 19 คนเองก็เข้ามาล้อมเจี้ยนเฉินไว้ทันที
“น้องโม่หยาน เจ้าต้องระวังตัว กระบวนท่านี้เรียกว่า “วีรชนโจมตีด้วยกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ ดอกท้อบนยอดเขาเบ่งบาน” ยู่ฟานยิ้มราวกับโรคจิตและพยายามตัดเสื้อตัวในของโม่หยานด้วยการโจมตีของเขา
รังสีอาฆาตแผ่ออกมาจากตาของเจี้ยนเฉิน เขาต่อยไปที่อกของซูบิง แม้ว่าซูบิงจะเป็นขั้นแลกเปลี่ยนแต่เขาก็ไม่อาจจะทนการโจมตีจากเจี้ยนเฉินได้ เขาไม่อาจจะตอบโต้หมัดของเจี้ยนเฉินได้ด้วยซ้ำและต้องกระอักเลือดออกมาพร้อมกับกระเด็นออกไป
มันมีศิษย์อีก 3 คนรอบตัวซูบิงตอนที่ซูบิงกระเด็นไปชนกับพวกนั้น พวกนั้นก็กระเด็นออกไปด้วยเช่นกัน เสียงหักดังขึ้นมาจากร่างกายพวกนั้นพร้อมกับกระดูกที่หัก
ตอนนั้นเมื่อกระบี่ของยู่ฟานห่างจากเสื้อตัวในของโม่หยานเพียงนิ้วเดียว โม่หยานก็หน้าซีดและเริ่มกังวล
ไกลออกมา สายตาของเจี้ยนเฉินเริ่มเย็นชา เขาไม่ได้ปิดบังจิตสังหารของเขา เขาชี้นิ้วไปยังยู่ฟานที่อยู่ไกลออกไป
การเคลื่อนไหวนี้ทำให้เกิดปราณกระบี่สีเงินพุ่งออกไป กระบี่ปราณนี้เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วมากกว่ากระบี่ของยู่ฟานหลายร้อยเท่า มันได้พุ่งชนกับโล่พลังแทบ
