ละเพลงกระบี่ของนิกายจุลกระบี่ได้ปะทะกันจนทำให้เกิดพลังระเบิดออกมา
เจี้ยนเฉินมองดูจากไกล ๆ หลังจากที่พูดคุยกับซูบิงแล้ว เขาก็รู้ว่าการต่อสู้นี้อาจจะไม่ได้เรียบง่ายแบบที่เห็น
“ความแข็งแกร่งของยู่ฟานไม่ได้มากมายและความรู้กับทักษะของเขาก็ไม่ได้โดดเด่น แต่ชัดเจนแล้วว่าเขาแข็งแกร่งกว่าโม่หยาน ….โม่หยานทำอะไรกัน ? นี่ไม่ใช่เพลงกระบี่ของนาง ? นางจะใช้กระบี่รึดาบกันแน่ ? นางแค่เหวี่ยงมันไปมา….”
“เพลงกระบี่เป็นอะไรกัน ? มันเหมือนกับเพลงดาบสำหรับข้า ไม่สิ มันเหมือนกับการใช้ขวานมากกว่า มันคือดาบไม่ใช่หอก ทำไมนางถึงได้ใช้ดาบเป็นหอกแทนแบบนั้น…”
เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีเมื่อเห็นโม่หยานใช้กระบี่ เขาไม่รู้ว่าจะต้องวิเคราะห์ยังไง ทักษะกระบี่ของโม่หยานนั้นย่ำแย่เกินไป นางไม่มีพื้นฐานของทักาะกระบี่เลยด้วยซ้ำ
แม้ว่าโม่หยานและยู่ฟานนั้นจะมีการบ่มเพาะระดับเดียวกัน แต่ทักษะกระบี่ของโม่หยานในการต่อสู้นั้นเทียบกับ ยู่ฟานไม่ได้เลย ดังนั้นโม่หยานจึงเสียเปรียบอย่างมาก ไม่นานนางก็ถึงกับลนลาน
โม่หยานกัดฟันแน่และพยายามป้องกันการโจมตีให้ดีที่สุด สายตาของยู่ฟานดูหงุดหงิดขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นแขนขาว ๆ ของโม่หยาน และเขาก็เผยใบหน้าโรคจิตออกมา เขาแทงออกไปหลายครั้งและตัดเสื้อผ้าของโม่หยาน ออกจนเหลือแค่เศษผ้าที่ปิดบังร่างกายนางไว้ มันเผยให้เห็นผิวขาว ๆ ของนาง เสื้อผ้าตอนนี้ไม่อาจจะปกปิดร่างกายทั้งหมดได้อีกต่อไป
”
