้าด้วยในฐานะสหายของข้าล่ะ ? หากเจ้าทำเช่นนั้น ข้าคิดว่ายู่ฟาน คงเข้าใจและไม่ตัวติดกับข้าไปตลอด ”
“น้องหยานเอ๋อ นี่ใครกัน ? ทำไมเจ้าไม่แนะนำให้ข้ารู้จัก ? ” ตอนนั้นนายน้อยก็เดินเข้ามาหา เขายิ้มออกมาแต่สายตาเขานั้นเย็นชาและค่อนข้างอิจฉาเมื่อมองมาที่เจี้ยนเฉิน
“ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเรื่องเขามาก่อน ? ไม่ใช่แค่เขารูปงามกว่าข้าแต่เขายังมีพลังบางอย่างที่ข้าไม่มี บัดซบ ตัวตนแบบนี้ต้องได้ใจสาวงามไปก่อน ทำไมข้าถึงไม่มีมัน ? ทำไม ? ” นายน้อยบ่นในใจ เขาแอบเอาตัวเองไปเทียบกับ เจี้ยนเฉิน และพบว่าเขาแย่กว่าในทุกด้านนอกจากภูมิหลังที่เขามี
โม่หยานขมวดคิ้ว นางมองไปที่ยู่ฟานด้วยท่าทีหมดความอดทนและพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา “ยู่ฟาน ข้าต้องบอกเจ้าอีกครั้งกัน ? อย่าเรียกข้าว่า น้องหยานเอ๋อ มีแค่เจี้ยนเฉินที่เรียกข้าแบบนั้นได้ คนอื่นห้ามทำเช่นนั้น” ยู่ฟานกัดฟันแน่นและมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยท่าทีอคติมากกว่าเดิม เขาถามขึ้นมาด้วยท่าทีหยิ่งทะนง “นี่คือเจี้ยนเฉินหรือ ? เจี้ยนเฉิน ข้าขอถามหน่อยว่าเจ้ามาจากตระกูลไหนกัน ? และทำไมนิกายข้าถึงไม่เคยได้ยินเรื่องเจ้ามาก่อน ? ” ยู่ฟานเอ่ยถึงนิกายของพ่อตนเพื่อข่มขู่เจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินยังคงใจเย็นดังเดิม เขายิ้มออกมา “ข้าไร้ชื่อเสียงและบ่มเพาะเพียงลำพัง ดังนั้นเป็นธรรมดาที่นายน้อยจะไม่เคยได้ยินชื่อข้า”
ยู่ฟานแอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกหลังจากที่รู้เรื่องเจี้ยนเฉิน เขาไม่คิดจ
