ะสนใจพวกไร้หัวนอนปลายเท้า เขาไม่ชื่อว่าคนแบบนี้จะมาแย่งชิงผู้หญิงตระกูลโม่ไปจากเขาได้
” แต่น้องหยานเอ๋อนั้นดูสนิทกับเจี้ยนเฉิน ไม่งั้นแล้วทำไมนางถึงได้บอกว่ามีแค่เขาที่เรียกนางว่าน้องหยานเอ๋อ ได้ ? ฮึ่ม เจ้ามันแค่คนไร้หัวนอนปลายเท้า แต่กลับกล้ามาแข่งกับข้า ข้าจะจัดการเจ้าในอีกไม่กี่วัน” ยู่ฟานฮึดฮัดในใจและแสดงสายตาอคติออกมา รอยยิ้มของเขายังดังเดิมและได้บอกกับโม่หยานข้างกาย “น้องโม่หยาน ไปดูทะเลดอกไม้ของเจ้ากันเถอะ”
มีความรังเกียจแสดงออกมาในสายตาของโม่หยาน นางมองไปที่เจี้ยนเฉินก่อนจะฝืนยิ้มออกมา “ไปกันเถอะ เจี้ยนเฉิน ไปดูทะเลดอกไม้กัน ทะเลดอกไม้นั้นงดงามและสวยที่สุดในตระกูลโม่ของเรา ว่ากันว่าแม่ข้าปลูกมันด้วยตัวเอง” สีหน้าของโม่หยานสลดลงทันทีที่พูดถึงแม่ของนาง มันแฝงไปด้วยความเศร้าและความเจ็บปวด
โม่หยาน, เจี้ยนเฉิน และยู่ฟาน ได้ไปยังทะเลดอกไม้ในตระกูลโม่ ก็ตามชื่อของมัน ทะเลดอกไม้นี้มีคำว่าทะเลอยู่ด้วยซึ่งมีดอกไม้ที่หายากต่าง ๆ กลิ่นหอมปะทุออกมาจากดอกไม้ไม่ว่าพวกเขาจะเดินไปที่ไหนก็ตาม เพราะดอกไม้ที่ปลูกเหลานี้ล้วนแต่โดดเด่น กลิ่นที่ผสมรวมกันนี้ก็โดดเด่นเช่นเดียวกัน แค่เพียงดมครั้งเดียวก็ทำให้วิญญาณของคนสงบและรู้สึกสบายได้
“ดูนั่นสิ เจี้ยนเฉิน พวกนั้นคือดอกจิตวิญญาณขาว พวกนั้นคือดอกจันทร์แดง พวกนั้นคือดอกแสงตะวัน ส่วนพวกนั้นคือดอกทูราด ข้าได้ยินจากท่านพ่อว่าพวกมันถูกนำมาที่นี่โดยท่าน
