แม่ที่ปลูกมันด้วยตัวเอง” ระหว่างทาง โม่หยานก็คอยชี้ชวนให้ดูดอกไม้ต่าง ๆ ด้วยท่าทีตื่นเต้น นางยิ้มออกมาอย่างสดใสยกเว้นเพียงความเศร้าที่แฝงอยู่ในแววตานาง
สำหรับยู่ฟานที่ถูกมองข้ามแล้ว แต่เดิมแล้วเขาคิดจะให้โม่หยานพาเขาดูทะเลดอกไม้ แต่โม่หยานกลับหันไปสนใจเจี้ยนเฉิน ไม่ว่าจะจงใจรึไม่ก็ตาม แต่นางก็ไม่ชายตามองเขาเลยแม้แต่น้อย
ตอนแรกเขาคิดว่าเจี้ยนเฉินเป็นแค่ผู้ติดตามของโม่หยาน แต่กลับกันแล้ว เขานี่แหละที่กลายเป็นผู้ติดตามแทน ใบหน้าของยู่ฟานหม่นลง สายตาที่เขามองไปที่เจี้ยนเฉินนั้นเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ เขาถึงกับเผยความอาฆาตออกมา
ความอาฆาตของยู่ฟานไม่อาจจะปกปิดจากเจี้ยนเฉินได้ เจี้ยนเฉินยิ้มออกมาอย่างขมขื่น โม่หยานยังคงไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย แม้ว่านางจะมีความคิดแปลก ๆ มากมายแต่นางก็ไม่อาจจะคิดทุกสิ่งในหัวได้ แม้ว่านางจะอยากหาแพะรับบาปแต่นางก็ต้องคิดให้ถี่ถ้วน โชคดีที่นางเลือกเขา ไม่งั้นแล้วหากนางเลือกคนอื่นที่ไม่ได้มีฐานะสำคัญเท่ากับนายน้อย การกระทำของนางจะนำไปสู่ความตายต่อคนผู้นั้น
ยู่ฟานอดทนไม่ไหวอีกต่อไป แม้ว่าเขาจะหงุดหงิดและแค้นเจี้ยนเฉิน แต่เขาก็ยังคงรักษาหน้าตาของนายน้อยเอาไว้ต่อหน้าโม่หยานและฝืนใจกักเก็บความไม่พอใจเอาไว้ เขาได้พูดขึ้นมา “น้องโม่หยาน ข้าได้เห็นทะเลดอกไม้มามากพอแล้ว ทำไมเราไม่ประลองกระบี่กันหน่อยล่ะ ? มาดูกันว่าเพลงกระบี่ของตระกูลโม่กับเพลงกระบี่ของนิกายจุลกระบี่อะไรจ
