กระบี่
ผู้นำเดินไปหาชายวัยกลางคนสองคนข้างนายน้อยและป้องมือให้ “ข้าไม่คิดว่าผู้อาวุโสโม่ชานและ ผู้อาวุโสโม่หยุนจะมาด้วย เชิญ เข้าไปในห้องด้วยกันกับข้า ”
โม่ชานและโม่หยุนป้องมือให้ผู้นำพร้อมกัน โม่ชานได้พูดขึ้นมา ” ดี ท่านผู้นำ เจ้าคงรู้เป้าหมายที่เรามาในวันนี้ ไปคุยรายละเอียดกันในห้องจะดีกว่า” หลังจากนั้นเขาก็พูดกับนายน้อย “ยู่ฟาน เรามีเรื่องต้องพูดคุยกับหัวหน้าตระกูล มันก็นานแล้วที่เจ้าไม่ได้พบกับคุณหนู ทำไมเจ้าไม่ไปพูดคุยกับนางล่ะ ? ”
“ได้ ลุงชาน” ยู่ฟานตอบกลับด้วยความสุภาพ เขาตื่นเต้นอย่างมาก
“หยูเอ๋อ มากับข้า หยานเอ๋อ ต้อนรับนายน้อยด้วย เจ้าเข้าใจรึไม่ ? ” ผู้นำพูดก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับ ซีหยู, โม่ชานและโม่หยุน เพื่อพูดคุยกัน
ผู้อาวุโสตระกูลโม่ทุกคนต่างก็กลับไปยังที่พักของตัวเอง
“นั่นคือนายน้อยของนิกายจุลกระบี่หรือ ? ” เจี้ยนเฉินมองจากไกล ๆ จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าและเดินไปยังที่พักของเฉินเจี้ยนต่อ
หลังจากที่ผู้นำและผู้อาวุโส 2 คนจากนิกายจุลกระบี่จากไป นายน้อยก็ได้เอ่ยกับโม่หยานว่า “น้องโม่หยาน ไปกันเถอะ ครั้งที่แล้วข้ารีบมาที่นี่และต้องรีบกลับไปด้วย เจ้ายังไม่พาข้าไปเดินเล่นรอบบ้านเลย ข้าได้ยินมาว่าทะเลดอกไม้ในสวนของเจ้านั้นงดงามอย่างมาก เจ้าต้องพาข้าไปดูให้ได้ในครั้งนี้”
โม่หยาน ก้มหน้าและดูเหมือนจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย นายน้อยคนนี้หล่อเหลาแต่โม่หยานไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย กลับก
