ามขึ้นมา
หัวหน้าตระกูลส่ายหน้า “เรามีข้อมูลในตัวตนของจอมยุทธลึกลับผู้นั้นอย่างจำกัด นอกจากความจริงที่ว่าเขาเข้าใจกฎแห่งกระบี่แล้ว มีขั้นเทพเพียงคนเดียวในเขตเราที่เข้าใจกฎแห่งกระบี่ซึ่งนั่นคือคนที่มาจากนิกายจุลกระบี่ แต่ตอนที่ขั้นเทพผู้นี้ได้โจมตีเหมืองของเรานั้น ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหิมะ แน่นอนว่าเราไม่อาจจะมองข้ามความจริงที่ว่านิกายจุลกระบี่อาจจะใช้วิธีบางอย่างเพื่อทำให้เราเข้าใจผิด”
“ว่ากันว่าตอนที่ชายลึกลับนี้จากไป เขาบอกว่าตระกูลลู่ของเรานั้นคงต้องพบกับจุดจบ ฮึ่ม แม้ว่าภูเขาเมฆดำนั้นจะเป็นเหมืองเหรียญผลึกระดับสูงแต่ข้าไม่คิดว่าจะมีตระกูลไหนที่จะสร้างปัญหาให้กับเราได้ตราบใดที่เราแบ่งมันให้กับคนอื่น ๆ ดูเหมือนว่าชายลึกลับผู้นี้จะมีความขัดแย้งบางอย่างกับเรา” ชายแก่ชุดแดงพูดขึ้น
หัวหน้าตระกูลส่ายหน้าอีกครั้ง “มันอาจจะเป็นไปไม่ได้ เราไม่เคยยั่วยุขั้นเทพหรือหาเรื่ององค์กรที่มีขั้นเทพ นอกจากเรื่องการทรยศของลู่เฟยกับตระกูลโม่แล้ว ข้าคิดหาองค์กรอื่นที่เราขัดแย้งด้วยไม่ออกเลย….” จู่ ๆ หัวหน้าตระกูลก็นิ่งไป ตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาและพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “มันเป็นตระกูลโม่ ข้าลืมเจ้าไปได้ยังไง ? ไม่ใช่ว่าชายลึกลับจากตระกูลโม่นั้นมีพลังขั้นเทพหรือ ? และเขาเองก็เข้าใจกฎแห่งกระบี่ด้วยเช่นกัน บรรพชนเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะฝีมือของเขา”
สีหน้าของผู้อาวุโสทั้งแปดเปลี่ยนไปเล็กน้อย หนึ่งในนั้
