สียใจ พวกนางอ่อนแอเกินไป ดังนั้นพวกนางจึงไม่ได้ไปสู่โลกที่สูงกว่ากับเจี้ยนเฉิน
อีกด้านหนึ่งฉินฉิน เสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเยี่ยยืนอยู่ด้วยกัน ฉินฉินดูเจี้ยนเฉินค่อย ๆ หายไปอย่างเศร้าโศก
“ท่านอาจารย์ เจี้ยนเฉิน ขอให้โชคดี ข้าคงไม่ได้พบท่านอีกแล้วตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” ฉินฉินคิด น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่สามารถควบคุมได้เพราะจิตใจนางเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
…
“เจ้าต้องระวังในอุโมงค์ เจ้าไม่สามารถประมาทได้เลย เจี้ยนเฉิน เจ้าจะปกป้องโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มของข้าตลอดทาง หากเราพบอันตรายใด ๆ ข้าจะเตือนเจ้า เสียงของนางฟ้าเฮายู่ดังจากด้านหลัง หลังจากนั้นโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มย่อขนาดลงเท่ากับกำปั้นทันทีซึ่งเจี้ยนเฉินก็คว้าเอาไว้ในมือ
“จือหยิง, ฉิงโซว, ข้าจะไปที่โลกแห่งเซียน ตอนนี้เป็นเรื่องที่ยากลำบากสำหรับเจ้าเท่านั้น” เจี้ยนเฉินกล่าวกับจิตวิญญาณกระบี่ จากนั้นเขาวางมือของเขาเบา ๆ บนกระบี่คู่ ประกายกระบี่หายไปและหลอมรวมเข้ากับฝ่ามือของเจี้ยนเฉิน พวกมันยังคงอยู่ในจุดตันเถียนของเขา
เจี้ยนเฉินมีความสามารถในการเก็บกระบี่คู่ไว้ในร่างกายของเขามาระยะหนึ่งแล้ว ยกเว้นการปล่อยให้กระบี่สัมผัสกับโลกทำให้พวกมันสามารถดูดซับพลังงานหยินและหยางในโลกซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการฟื้นตัวของพวกมัน อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถให้พวกมันเปิดเผยตัวตนต่อไปได้ว่าเขากำลังจะไปสู่โลกแห่งเซียน
เจี้ยนเฉินถือโถงศักดิ์สิทธิ์
