ล่าว
ด้วยความแข็งแกร่งของข้าตอนนี้ มันคงเป็นเรื่องยากที่จะอยู่ในโลกเซียนได้อย่างมั่นคง ชีวิตของข้าจะตกอยู่ในอันตรายหากเกิดความประมาท ข้าควรจะพาพ่อแม่ไปกับข้าและใช้ชีวิตอยู่บนความเสี่ยงหรือ ? หากเป็นเช่นนั้น ข้าอาจทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่เพื่อที่เขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแทน เจี้ยนเฉินหัวเราะเยาะตัวเอง เขาไม่คิดจะพาพ่อแม่ของเขาไปที่โลกเซียน อย่างน้อยที่สุดเขาต้องการพลังที่จะอยู่ได้ในโลกที่สูงกว่าและให้แน่ใจว่าเขาสามารถปกป้องพ่อแม่ของเขาก่อนที่จะคิดอย่างนี้
แล้วเจ้าจะวางแผนออกเดินทางเมื่อไหร่ ? เจี้ยนเฉินถามต่อ มีความรู้สึกผสมปนเปในสายตาของเขาที่มีต่อเฉินเจี้ยน ท้ายที่สุดพวกเขาทั้งสองมาจากโลกเดียวกันในอดีตและตอนนี้พวกเขาก็อยู่ต่างโลก แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคู่ต่อสู้กันมาระยะหนึ่ง เจี้ยนเฉินก็ยังรู้สึกคุ้นเคยกับเฉินเจี้ยน
ข้าสามารถจากไปได้ทุกเมื่อที่ต้องการ แต่อย่างที่เจ้าพูด โลกเซียนนั้นอันตราย ด้วยความแข็งแกร่งในตอนนี้ของข้า ข้าอาจจะต้องดิ้นราเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ ดังนั้นข้าวางแผนที่จะไปกับเจ้า ด้วยความแข็งแกร่งของเรา ข้าเชื่อว่าเราจะสามารถเดินทางในโลกเซียนได้ จิตวิญญาณราชันย์มองเจี้ยนเฉินและพูดอย่างจริงจัง
หลังจากคิดเล็กน้อย เจี้ยนเฉินก็เห็นด้วยกับเขา เขาพูดว่า เอาล่ะ งั้นเราก็ไปด้วยกัน แต่เจ้าต้องให้เวลาข้าสักหน่อย
“ตกลง”
