ัดการโดยพื้นฐานแล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่ความแข็งแกร่งของข้าจะเพิ่มขึ้น ถ้าข้ายังอยู่ที่นี่ ดังนั้นข้าวางแผนที่จะไปยังโลกที่สูงกว่านี้ เฉินเจี้ยนมองไปที่เจี้ยนเฉินและพูดต่อว่า แล้วเจ้าล่ะ ? เจ้าวางแผนที่จะออกเดินทางไปเมื่อไหร่ ?
เจี้ยนเฉินไม่ได้รีบร้อน เขาดื่มสุราลงเล็กน้อย สุราเป็นของหายากและมีความหลากหลาย แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่อาจลิ้มรสเลิศในปากของเขาได้เลย มันกลับเต็มไปด้วยความขมขื่น
ข้าไม่เหมือนเจ้าที่โดดเดี่ยวและไม่มีความผูกพันกับใคร ๆ นอกจากเป็นผู้ปกครองโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง ข้าไม่อาจมาและไปได้ตามที่ต้องการ โลกนี้ยังคงมีความผูกพันกับข้ามากเกินไป ไม่เพียงแต่บิดามารดาที่เลี้ยงดูข้าเท่านั้น ข้ายังมีภรรยาและสหายอีกมากมายที่เคยต่อสู้เคียงข้างกัน โลกเซียนเป็นสถานที่อันตราย ในโลกนี้ไม่มีใครหยุดเราได้ แต่เมื่อเราไปถึงโลกเซียน เราก็ไม่มีอะไรเลย ข้าไม่อาจเห็นคนที่อยู่ใกล้ ๆ ข้าได้อีกเมื่อข้าจากไป เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างขมขื่น
งั้น เจ้าวางแผนที่จะอยู่ที่นี่ตลอดไปหรือ ? เฉินเจี้ยนถาม
เจี้ยนเฉินส่ายหัว ข้าจะไปโลกเซียน แต่ข้าไม่ได้รีบ อย่างน้อย ๆ ข้าต้องใช้เวลาอยู่กับพ่อแม่และภรรยาของข้าให้มากขึ้น
จริง ๆ แล้วเจ้าสามารถพาพ่อแม่และคนที่ใกล้ชิดเจ้าไปกับเจ้าได้ แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่ถึงขอบเขตดั้งเดิม ตราบใดที่เจ้าใช้บางสิ่งเหนี่ยวรั้งผู้คน เจ้าก็ยังสามารถผ่านอุโมงค์มิติและเข้าสู่โลกเซียน เฉินเจี้ยนก
