เกินไป มันเกินกว่าขอบเขตเทพ เขายังคงสงสัยว่ามีเพียงแค่เทพเท่านั้นที่จะควบคุมพลังที่ยิ่งใหญ่ของเมฆได้
เจี้ยนเฉินนั่งอยู่ในกลุ่มของเมฆสีโลหิต เขาสูดหายใจเข้าลึกและค่อย ๆ หลับตาก่อนที่จะดูดซับพลังงานในเมฆอย่างระมัดระวัง เจี้ยนเฉินไม่แน่ใจว่าร่างบรรพกาลของเขาจะสามารถดูดซับพลังเหล่านี้ได้หรือไม่ เพราะมันยิ่งใหญ่เกินไปและยังมีพลังของจิตมารปรากฏตัวมากขึ้น เขามีความมั่นใจเล็กน้อยว่าพลังที่อันตรายเหล่านี้จะมีประโยชน์ต่อเขา ดังนั้นเขาจึงไม่กระทำการโดยประมาทในการพยายามครั้งนี้ เขาดูดซับมันทีละน้อยโดยมีขนาดเพียงเท่าเข็มเท่านั้น
ร่างกายของเจี้ยนเฉินเริ่มสั่นอย่างรุนแรงชณะที่เขาดูดซับแสงสีเงินเล็ก ๆ ก่อนที่เขาจะทำการกลั่น ทันทีที่พลังงานเข้าสู่ร่างของเขา มันก็ปะทุออกมาเต็มไปด้วยพลังที่ยิ่งใหญ่ราวกับดินปืน คลื่นกระแทกที่น่ากลัวที่แทบจะทำลายเส้นชีพจรทั้งหมดของร่างเจี้ยนเฉิน
พลังเล็ก ๆ นั้นรุนแรงมากเกินไปจนเจี้ยนเฉินเกือบจะรับไว้ไม่ได้แม้จะมีร่างบรรพกาลขั้นที่ 8 ไม่ต้องพูดมากขนาดแค่สิ่งเล็ก ๆ นั้นยังรับไว้ไม่ค่อยได้ ถ้าเขาดูดซับมันมากกว่านั้นภายในทีเดียว มันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ
เจี้ยนเฉินกัดฟันและอดทนต่อความเจ็บปวดที่เริ่มเข้ามาอย่างเงียบ ๆ ทุกครั้งที่ร่างบรรพกาลทะลวงขั้น เขาจะต้องเจอกับความเจ็บปวดเพื่อขัดเกลาร่างกายของเขา มันทรมาณมากทุกครั้ง ดังนั้นความเจ็บจากพลังเส้นเล็ก ๆ นี้จึงไม่อาจเทียบกับ
