่างกวนมู่เอ๋อ
แต่พื้นดินในเขตนั้นหายไปนั้นกลับกลายเป็นหลุมที่ไร้ก้น
จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมทั้งเจ็ดต่างก็หน้าซีดและเครียด พวกนั้นรีบถอยกลับ ผู้อาวุโสห้าคนถึงกับกระอักเลือด ใบหน้าของพวกเขาแสดงความตะลึงออกมา
“เป็นไปไม่ได้…” โอวหยางหยิงเว่ยและเฉียงซ่งมองไปที่เจี้ยนเฉิน พวกเขาแสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา พวกเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงพลังแห่งกฎที่เป็นของเส้นทางกระบี่จากการปะทะเมื่อตะกี้ พลังที่พวกเขารับรู้ได้นั้นแน่นอนว่ามากยิ่งกว่าตอนที่เจี้ยนเฉินใช้ออกมาเมื่อ 20 ปีก่อน มันอยู่ในระดับเดียวกับจิตวิญญาณราชันย์
” ทั้งความแข็งแกร่งและความเข้าใจของเจี้ยนเฉินในเส้นทางกระบี่นั้นมากกว่า 20 ปีก่อนอย่างมาก มะ…มันเป็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาไม่ใช่เพราะพลังภายนอกงั้นหรือ ? ” เฉียงซ่งพูดอะไรไม่ออก เขารู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจตอนที่ได้ข้อสรุปนี้
ความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินนั้นทรงพลังจนน่ากลัว
พวกเขาไม่อาจมองเห็นเจี้ยนเฉินเมื่อ 20 ปีก่อนจากเจี้ยนเฉินตอนนี้ได้
” ถอย ! ” โอวหยางหยิงเว่ยตัดสินใจและสั่งการให้ถอยโดยไม่ลังเล พวกเขาจะทำเช่นไรถึงจะสู้กับเจี้ยนเฉินในตอนนี้ได้ เมื่อค่ายกลเจ็ดสังหารกลับถูกหยุดเอาไว้ได้ ?
” ไป ! กลับไปยังโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง ! ” เฉียงซ่งสั่งการออกมา เขาหนีไปยังอุโมงค์กับผู้อาวุโสทั้งห้าและ โอวหยางหยิงเว่ยด้วยสภาพน่าอดสู พยายามจะกลับไปยังโลกของตัวเองให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
