“อย่าให้พวกมันหนี ! พวกมันชั่วช้า ! พวกมันจะมาอีกหากพวกมันกลับไปได้ ! ” เสี่ยวหลิงตะโกนขึ้นมาจากด้านหลัง นางนั้นไม่ชอบโอวหยางหยิงเว่ยสุดขั้วหัวใจ
ไม่ใช่แค่โอวหยางหยิงเว่ยทำให้จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมของทวีปเทียนหยวนทุกคนบาดเจ็บ แต่เขายังผ่าน้องของนาง เสี่ยวจินจนขาดครึ่ง
เจี้ยนเฉินมองไปที่ทั้งเจ็ดคนอย่างเย็นชาแต่เขาไม่ได้ไล่ตาม เขาแค่ส่ายหน้าตอนที่ได้ยินเสียงของเสี่ยวหลิงและพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องกังวล เสี่ยวหลิง ข้าจะแก้แค้นให้เจ้า แต่การต่อสู้จะไม่เกิดขึ้นในทวีปเทียนหยวน เพราะแม้ว่าข้าจะฆ่าพวกนั้น แต่ทวีปเทียนหยวนจะถูกทำลายไปด้วย”
“ท่านพี่ ในที่สุดท่านก็กลับมา ข้าคิดว่าข้าจะไม่ได้เห็นท่านอีกแล้ว” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังหมู่จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิม ไป๋เหลียนพุ่งออกมาจากหมู่ผู้คนและมายืนอยู่ข้างเจี้ยนเฉิน นางนั้นทั้งดีใจและยินดีกับการหลีกเลี่ยงภัยพิบัตินี้ได้
หลังจากที่ไป๋เหลียนออกมา โหยวเยว่, หวงหลวน, นูบิส, เซียวเทียนหยู, ฉินเซียวและคนอื่น ๆ ที่เจี้ยนเฉินรู้จักก็เดินออกมาจากหมู่ผู้คน พวกเขาต่างก็มองเจี้ยนเฉินด้วยรอยยิ้ม
ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน, เสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเยี่ยเองก็อยู่ในหมู่ผู้คน
โหยวเยว่มองไปที่ซ่างกวนมู่เอ๋ออยู่ตลอด แววตาของนางสั่นไหวพร้อมกับความรู้สึกที่ซับซ้อน นางถอนหายใจออกมาเบา ๆ ตอนนั้นไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของนางได้ มันคือความขมขื่นที่แฝงอยู่ในความดีใจ
เจี้ยนเฉินปลอบไป๋เ
