คนเผยสีหน้าต่างจากเดิม พวกเขามองไปที่รูบนอกของโอวหยางหยิงเว่ยด้วยความเหลือเชื่อ
โอวหยางหยิงเว่ยนั้นมีฐานะเทียบเท่ากับจิตวิญญาณราชันย์ในโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง เขาเป็นคนที่อยู่จุดสูงสุดตามบันทึกของต่างโลก ขั้นแลกเปลี่ยนคือขีดจำกัด ไม่มีใครก้าวข้ามไปยังขอบเขตเทพได้ ซึ่งหมายความว่าขั้นแลกเปลี่ยนยังครอบครองสถานะสูงสุดอยู่ แต่คนที่ควรจะอยู่ในสถานะสูงสุดกลับบาดเจ็บหลังจากที่ปะทะเพียงครั้งเดียว และพวกเขาก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนที่โจมตี พวกเขาต่างก็ตะลึงกับเรื่องนี้ซึ่งทำให้พวกเขาตัวสั่นด้วยความกลัว
จอมยุทธฝั่งทวีปเทียนหยวนต่างก็ตะลึง หลายคนเบิกตากว้างมองไปที่มือนั้นด้วยความตกตะลึง, เหลือเชื่อและความคาดหวัง
เทพเจ้าแห่งท้องทะเล, ฮุสตัน, เถี่ยต้าและจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมคนอื่น ๆ ต่างก็ยังแสดงสีหน้าดังเดิม ไม่มีใครสนใจโอวหยางหยิงเว่ย ทุกคนมองไปที่มือนั้นราวกับว่ามือนั้นคือของชิ้นเดียวในโลกของพวกเขา
“พี่ใหญ่ ! ข้ารู้ว่าพี่ต้องกลับมา” เสี่ยวหลิงเป็นคนแรกที่พูดขึ้นมาด้วยความดีใจ นางปรบมือและกระโดดไปมา ตอนนี้นางคึกคักอย่างมาก
ในเวลาเดียวกันเสือขาวและเสี่ยวจินก็รับรู้ถึงเจ้าของมือนั่น พวกนั้นดีใจขึ้นมาทันที หนึ่งในนั้นคือพยัคฆ์ปีกเทวะที่มีการรับรู้เรื่องกลิ่นที่ดีเลิศ อีกคนก็มีแก่นเลือดของเจี้ยนเฉิน พวกเขาคุ้นกับพลังของเจี้ยนเฉินเป็นอย่างดี
“พี่ใหญ่ ? นั่น….เจี้ยนเฉินรึ …”
จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมคนอื่
