มเปี่ยม โอวหยางหยิงเว่ยนั้นขึ้นมาถึงขั้นแลกเปลี่ยน แต่มันก็มีความต่างอย่างมากเรื่องความแข็งแกร่งระหว่างเขากับจิตวิญญาณราชันย์ การโจมตีของเขาไม่แม้แต่จะทำให้โถงนั้นสั่นไหวแม้ว่ามันจะทำให้เกิดการระเบิดก็ตาม
” ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะทนไปได้นานแค่ไหน ” – โอวหยางหยิงเว่ย พูดขึ้นมาอย่างเย็นชา เขาไม่ได้ผิดหวังเพราะการโจมตีก่อนหน้านี้ เขายืนอยู่ในอุโมงค์และทำการโจมตีต่อ เขาโจมตีอย่างเต็มกำลังในแต่ละครั้งราวกับว่าเขากำลังระบายความโกรธแค้นที่มีต่อทวีปเทียนหยวนใส่โถงตรงหน้า
ในห้องที่ซึ่งมีจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมรวมตัวกันอยู่ มีขนสัตว์อสูรสีขาวลอยอยู่ในอากาศ กว่าหลายปีผ่านมานี้พวกเขาพยายามจะทำความเข้าใจเส้นทางแห่งการสังหารที่โมเทียนหยุนได้ทิ้งเอาไว้พร้อมกับคุ้มครองที่นี่ แต่ไม่มีใครทำมันได้สำเร็จเลยสักคน
ไม่มีใครเข้าใจเส้นทางแห่งการสังหารเลยในตอนนี้ โถงแห่งนี้ได้รับการโจมตีมาหลายครั้งซึ่งทรงพลังกว่าครั้งก่อนหน้า การโจมตีนั้นไม่ได้น่าประทับใจเท่ากับการโจมตีจากจิตวิญญาณราชันย์แต่มันก็ทำให้ทุกคนในห้องตึงเครียด
“ต่างโลกโจมตีครั้งใหญ่อีกครั้งแล้วรึ ? พวกเขาคงรวบรวมจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมเพื่อมาโจมตีที่ทรงพลังแบบนี้ ถ้าพวกเขายังคงโจมตีด้วยระดับพลังแบบนี้ต่อไป เวลาที่เราเหลืออยู่ก็จะสั้นลงอย่างมาก” กุยไฮ่ยี่เต่าพูดขึ้นด้วยท่าทีหนักใจ พลังดั้งเดิมของพวกเขาถูกใช้ไปเร็วกว่าเดิมหลายเท่า
“อุโมงค์นี้เพียงแค่ใหญ่เ
