ครอยากลงมือก่อน
แต่แค่ไม่กี่วินาทีหลังจากที่เสี่ยวหลิงส่งวิญญาณเข้าไป สีหน้าของนางกลับเปลี่ยนไปและนางก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น ตาของนางดูเหม่อลอยและมีน้ำตาเอ่อล้นออกมาจากดวงตา นางเหมือนกับเศร้าอย่างมาก
” ฮือ…นายท่าน นายท่าน ท่านอยู่ไหนกัน….อย่าทิ้งข้า ข้าคิดถึงท่านมาก…นายท่าน ท่านอยู่ไหน…”
น่าแปลกใจที่อยู่ ๆ เสี่ยวหลิง ก็เริ่มร้องไห้หลังจากที่ส่งวิญญาณเข้าไป นางเศร้าอย่างมากพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาราวกับน้ำพุ ตอนที่น้ำตาไหลอาบแก้ม พวกมันก็หยดไปถึงพื้นกระจายกลายเป็นหยดเล็ก ๆ
น้ำตาของเสี่ยวหลิงยังคงไหลต่อไม่มีท่าทีจะหยุด นางเหมือนจะเปลี่ยนเป็นเด็กสาวที่เพิ่งจะถูกทิ้ง นางเศร้าอย่างมาก นางเหมือนไม่อาจจะทำอะไรได้เลย
เทียนเจี้ยน, เทพเจ้าแห่งท้องทะเล, ฮุสตัน, หยางลี่, เฟิงเซียวเทียน, กุยไฮ่ยี่เต่า, เถี่ยต้า และคนอื่น ๆ ต่างก็มองหน้ากัน ทุกคนต่างก็พูดอะไรไม่ออก แต่ทุกคนพากันสงสารกับการที่เสี่ยวหลิงร้องไห้ ทุกคนต่างก็รู้สึกเป็นห่วงนาง
ในเวลาเดียวกันทุกคนก็เริ่มสงสัยว่ามีความลับอะไรซ่อนอยู่ภายในมากกว่าเดิม
“พี่เสี่ยวหลิง ไม่ต้องร้องไห้ไป เจ้ายังมีข้า ข้าคือน้องชายของเจ้า เสี่ยวจิน” เสี่ยวจินพูดขึ้นพร้อมจับมือเสี่ยวหลิง แม้ว่าจะผ่านมา 3 ปีแล้ว แต่เสี่ยวจินไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขายังดูเหมือนเดิมเด็กชายที่อายุ 3-4 ปี เขาดูใสซื่อและน่ารัก
ตอนที่เสี่ยวจินพูดขึ้นมา เขาก็จับเอาขนในมือเสี่ยวหลิ
