งมา เขาไม่ได้สนใจความลับที่ซ่อนอยู่ภายในและโยนมันไปใส่มือของฮุสตัน สำหรับเสี่ยวจินแล้ว เสี่ยวหลิงเริ่มร้องไห้เพราะขนสัตว์อสูรนี่ ชัดเจนแล้วว่าเขาจะไม่ยอมให้มันอยู่กับเสี่ยวหลิงอีกต่อไป
เสือขาวในร่างมนุษย์เองเหมือนจะจำพ่อที่เขาไม่เคยเจอได้ ตอนที่เขาเห็นว่าเสี่ยวหลิงนั้นเศร้า ความเศร้าที่ไม่อาจจะอธิบายได้ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าเขา เขายืนนิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา
กว่า 3 ปีที่ผ่านมาเสือขาวยังคงเงียบอยู่เสมอ เขายากที่จะพูดอะไรออกมาซึ่งทำให้เขาดูเหมือนเย็นชา ใบหน้าของเขายังคงเป็นดังเดิมดูเยาว์วัยดังเช่นแต่ก่อนพร้อมกับผมสีขาวราวหิมะ แต่ใบหน้าที่เยาว์วัยนั้นกลับหายไป มันถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเย็นชาที่ไม่เหมาะกับอายุของเขา เขาดูราวกับวีรบุรุษที่ผ่านสงครามมามากมาย
ตอนที่ฮุสตันรับขนสัตว์อสูรมา ทุกคนต่างก็หันมามองที่เขา
ฮุสตันคิดถึงสิ่งที่ต้องทำก่อนจะโยนขนนั้นไปในอากาศ เขายกมันไว้ในอากาศด้วยพลังที่มองไม่เห็นเพื่อที่ไม่ให้มันตกลงมาที่พื้น
“เพราะทุกคนสนใจความลับที่ซ่อนอยู่ด้านใน ทำไมเราไม่ดูมันด้วยกัน ? ” ฮุสตันพูดกับทุกคน นอกจาก เถี่ยต้า, เสี่ยวจินและเสี่ยวหลิงแล้ว ทุกคนต่างก็ส่งวิญญาณเข้าไปในขนสัตว์ แม้แต่เทียนเจี้ยนก็ไม่ยกเว้น เขาส่งวิญญาณเข้าไปด้านในเพื่อที่จะตรวจสอบความลึกลับที่ซ่อนอยู่ภายใน
มันเหมือนกับโลกที่ต่างกันภายในนั้น ตอนที่วิญญาณของทุกคนเข้าไปในขน พวกเขาก็เห็นมิติภายนอกที่กว้างขวาง ดวงดาวอ
