ได้ยินดังนั้นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ก็จ้องมองด้วยสายตาเย็นชา “อย่าได้ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ทางการ หากมีครั้งต่อไป จะจับขังคุก!” อวิ๋นโส่วจู่ได้ยินดังนั้นก็ตัวสั่นด้วยความกลัว รีบกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ
เดิมทีเถาซื่อพอได้ยินอวิ๋นโส่วจู่ตะโกนดังลั่น สมองก็แล่นทันที ใช่แล้ว อวิ๋นโส่วจงถูกจับแล้ว ทรัพย์สินของเขาก็น่าจะเป็นของตาแก่นี่ มีสิทธิ์อะไรมายึดงั้นหรือ นางกำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินคำพูดของหัวหน้าคนนั้น พลันตกใจจนไม่กล้าส่งเสียง
ผู้เฒ่าอวิ๋นก็รู้สึกเสียดาย เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาเสียดายลูกหลานหรือเสียดายทรัพย์สิน บางทีอาจจะทั้งสองอย่าง เพียงแต่สัดส่วนของแต่ละอย่างเป็นเช่นไรนั้น ไม่มีใครล่วงรู้ อวิ๋นเหมยเอ๋อร์มีสีหน้าสะใจ จ้องมองอวิ๋นเจียวด้วยแววตาเยาะเย้ย
ชาวบ้านต่างก็รู้สึกเสียดายครอบครัวนี้ ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าตระกูลหรือผู้ใหญ่บ้าน ทุกคนต่างก็มีสีหน้าสงสาร แต่สถานการณ์ตอนนี้ ไม่มีใครสามารถแก้ไขได้ พบของกลางแล้ว จะแก้ตัวอย่างไรได้ เกรงว่าคงอธิบายไม่ได้แล้ว!
น่าเสียดายจริงๆ อวิ๋นโส่วจงและครอบครัวเป็นคนดีมากแท้ๆ ฐานะก็ร่ำรวย ตอนนี้ไม่เพียงแต่จะสูญเสียทรัพย์สินไปทั้งหมด แถมคนในบ้านยังต้องเผชิญกับเคราะห์ร้ายกันทั้งครอบครัว!
เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่กำลังจะมาจับตัวนาง อวิ๋นเจีย
