วก็ร้องไห้โฮ อวิ๋นหลานเอ๋อร์และอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างๆ นาง จับมือนางไว้แน่น นอกจากนี้แม้ว่าจะไม่อยากให้นางถูกจับ แต่พวกนางก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่หวาดกลัวว่าอวิ๋นเจียวจะถูกจับตัวไป
“ฮือๆ… ข้าแค่ฝังของเล่นไว้เล่นๆ พวกท่านจะจับข้าทำไม! ฮือๆ… เอาของเล่นของข้าคืนมา!”
“หนูน้อยอย่าพูดเพ้อเจ้อเลย ของเล่นอะไรกัน นี่มันคือตราประทับส่วนตัวของท่านนายอำเภอชัดๆ!” ผู้ดูแลจางเยาะเย้ย
อวิ๋นโส่วจงแสยะยิ้ม “ที่แท้เจ้าหน้าที่ของอำเภอจิ่วจิ้นก็ทำคดีแบบนี้นี่เอง ช่างเปิดหูเปิดตาข้ายิ่งนัก เพียงแค่เห็นกล่องใบหนึ่งก็บอกว่าข้างในเป็นตราประทับส่วนตัวของท่านนายอำเภอ! หรือว่าพวกท่านมีญาณวิเศษ? เป็นนักพรตจากเขาหลงหู่งั้นรึ?”
ได้ยินดังนั้นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ก็โกรธจัด “ใกล้ตายแล้วยังปากแข็งอีก งั้นข้าจะให้ทุกคนได้ดูชัดๆ ดูซิว่าพวกเจ้าถูกใส่ร้ายหรือไม่! ผู้ดูแลจาง ทางร้านยาจี้เหรินถังของพวกเจ้าเป็นผู้เสียหาย เจ้ามาเปิดกล่องใบนี้ออก!”
เรื่องที่ร้านยาจี้เหรินถังช่วยท่านนายอำเภอแกะสลักตราประทับส่วนตัว แต่ตราประทับยังไม่ทันส่งมอบให้ท่านนายอำเภอก็ถูกขโมยไป เรียกว่าร้านยาจี้เหรินถังเป็นผู้เสียหายก็ไม่ผิด
ผู้ดูแลจางรีบรับกล่องไม้จากหัวหน้าคนนั้น “ขอรับ!” เขายกกล่องขึ้น จงใจโบกไปมาให้ชาวบ้านดู จาก
