นๆ พลันดำคล้ำ ไอ้โง่! เจ้าไม่ได้บอกว่าเรื่องนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว รับรองว่ามาถึงก็เจอคนร้ายกับของกลางเลยหรือไง?
อวิ๋นเจียวเอ่ยขึ้นอย่างใสซื่อ “ท่านลุง ข้าบอกท่านแล้วนะเจ้าคะ ว่าข้างในมีของอันตราย ท่านไม่เชื่อเอง!”
ตอนนี้กลุ่มเจ้าหน้าที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี? จับคนหรือ? ล้อกันเล่นหรือไง สิ่งที่เจอไม่ตรงกับของกลาง พวกเขาตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว นั่นไม่ใช่งูจริงๆ แต่ทำจากวัสดุบางอย่างที่ไม่รู้จัก ปากของงูปลอมยังมีน้ำพริกติดอยู่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตาของผู้ดูแลจางที่บาดเจ็บต้องโดนน้ำพริกแน่ๆ
ตอนนี้ชาวบ้านต่างก็โวยวาย พากันรุมประณาม เจ้าหน้าที่จะมาจับเด็กน้อยเพียงเพราะนางแอบซ่อนของเล่นเอาไว้แกล้งคน นางทำผิดอะไรกัน?
หัวหน้าเจ้าหน้าที่เห็นว่าตนเองทำให้ชาวบ้านโกรธ ก็เริ่มหวั่นใจ ตอนนี้เขาไม่กล้าจับอวิ๋นโส่วจงและครอบครัวไปแล้ว จึงได้แต่สั่งลูกน้อง “รีบพาเขาไปล้างตา แล้วถามเขาว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?”
“ขอรับ!” เจ้าหน้าที่สองนายรีบขานรับ แล้วพาผู้ดูแลจางไปล้างตา
อวิ๋นโส่วจู่กับภรรยาทำหน้าเหวอ หลิ่วซื่อแอบดึงแขนเสื้อของอวิ๋นโส่วจู่เบาๆ แล้วถามเสียงต่ำว่า “ท่านไม่ได้บอกว่าวันนี้บ้านพี่รองต้องซวยแน่ๆ หรือ? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”
ตอนนี้อวิ๋นโส่วจู่ยังคงมึนงงอยู่ เมื่อได
