สงสาร ก็สะใจอยู่ลึกๆ บางคนที่สนิทสนมก็เป็นกังวลแทนพวกเขา
แต่อวิ๋นเจียวพูดประโยคนี้ออกมา กลับมีสองคนที่รู้สึกโล่งใจ คนหนึ่งคืออาจารย์ตั่ง ส่วนอีกคนคือจางหลิง อาจารย์ตั่งอยู่กับครอบครัวนี้มานาน จึงรู้จักนิสัยซุกซนของอวิ๋นเจียวเป็นอย่างดี ขณะที่อวิ๋นเจียวร้องไห้บอกว่าอย่าเปิดกล่อง เขาจึงไม่พลาดที่จะสังเกตเห็นประกายแวบหนึ่งในแววตาของนาง
ส่วนจางหลิงก็เห็นประกายในแววตาแวบนั้นเช่นกัน เพียงแต่ที่เขาโล่งใจไม่ใช่เพราะเชื่อใจอวิ๋นเจียว แต่เป็นเพราะเชื่อมั่นในท่านโหวของพวกเขา เด็กสาวที่ท่านโหวเป็นห่วงเช่นนี้ ไม่น่าจะเป็นคนธรรมดา
ผู้ดูแลจางมองอวิ๋นเจียวอย่างลำพองใจ ราวกับมองนางทะลุปรุโปร่ง เขาหัวเราะลั่น “ไม่ให้เปิดหรือ เจ้าฝันไปเสียเถิด! วันนี้ข้าจะให้ทุกคนได้เห็น จะเปิดโปงธาตุแท้ของโจรน้อยเช่นเจ้า!” กล่าวจบ เขาก็เปิดกล่องไม้ออกมา
ทันทีที่เปิดกล่อง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง เกือบจะในเวลาเดียวกัน เขาก็โยนกล่องทิ้งแล้วเอามือกุมตาไว้ ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด
ทุกคนมองเห็นชัดเจน ในพริบตาที่เขาเปิดกล่องออก งูตัวเล็กสีเขียวมรกตก็พุ่งออกมา จากนั้นก็มีน้ำสีแดงพุ่งเข้าตาผู้ดูแลจาง ผู้ดูแลจางเอามือกุมตาไว้ กลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด
ใบหน้าของหัวหน้าและเจ้าหน้าที่คนอื่
