สิ้นเสียงเจ้าหน้าที่ ทุกคนก็ฮือฮาขึ้นมา ต่างพากันมองอวิ๋นเจียว เด็กที่น่ารักและบอบบางเช่นนี้จะเป็นขโมยได้อย่างไร?
อีกทั้งฉี่เยว่ของบ้านพวกเขา ก่อนหน้านี้ไปเรียนที่สำนักศึกษา ทุกเช้าที่รีบร้อนไปเรียน พอเจอผู้ใหญ่ก็จะยิ้มทักทายอย่างมีมารยาท ต่างจากอวิ๋นโส่วหลี่ของบ้านตระกูลอวิ๋นเก่าที่ยังสอบเป็นบัณฑิตซิ่วไฉไม่ได้ กลับดูถูกเพื่อนบ้านในชนบท ยกตนข่มท่าน ไม่แม้แต่จะมองพวกเขา ไม่ต้องพูดถึงการทักทาย ฝันไปเสียเถอะ
เด็กที่สุภาพมารยาทดีเช่นนี้จะเป็นขโมยได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาจะขโมยตราประทับอะไรนั่นไปทำไม? บ้านพวกเขามีพร้อมทุกอย่าง ไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง!
“ต้องเข้าใจผิดแล้วแน่ๆ!
“ครอบครัวพวกเขาเป็นคนดี ไม่มีทางขโมยของหรอก”
“นี่เป็นแค่คำพูดฝ่ายเดียว เหตุใดถึงแน่ใจว่าพวกเขาเป็นคนที่ขโมยของเล่า?”
“นี่มันทำลายชื่อเสียงของคนอื่นชัดๆ!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ค้นหาของเขาค้นกันเช่นนี้หรือ? หากไม่รู้ก็คงจะคิดว่ามาปล้นบ้านเสียอีก!”
ชาวบ้านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้พวกเจ้าหน้าที่ต่างหน้าเสีย
อาจารย์ตั่งเอ่ยขึ้น “ชาวบ้านพูดถูก จับโจรหาของกลาง พวกเจ้าอาศัยคำพูดฝ่ายเดียว ก็มาทำลายข้าวของในบ้านคนอื่น ไม่เกรงกลัวกหมายบ้างหรือ?”
“ตาแก่นี่ เจ้ารู้เรื่องกหมายหรื
