อไร?” ผู้ดูแลจางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา!
อาจารย์ตั่งหัวเราะเยาะ “ข้าท่องกหมายต้าเยี่ยจนขึ้นใจ ไม่รู้ว่ามีข้อไหนระบุว่าเจ้าหน้าที่ของทางการสามารถรับคำสั่งจากคนรับใช้ของร้านค้าได้!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวหน้าเจ้าหน้าที่ก็พอจะเดาออกแล้วว่าตาแก่ผู้นี้น่าจะเป็นบัณฑิตซิ่วไฉ มีชื่อเสียงอยู่ในตัว หากเป็นแค่บัณฑิตซิ่วไฉ เพียงแค่เขาไม่ไปทำให้ขุ่นเคืองก็พอ แต่เขาก็ไม่กลัวเช่นกัน!
ดังนั้นเขาจึงเอ่ยขึ้น “ท่านผู้อาวุโส คนผู้นี้ไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งพวกข้า เขาเพียงพาพวกข้ามาชี้จุดและชี้ตัวเท่านั้น หากสุดท้ายแล้วอวิ๋นเจียวและคนอื่นๆ ไม่ได้ทำความผิดจริง ความเสียหายของพวกเขาทางร้านยาจี้เหรินถังจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง!”
อาจารย์ตั่งเย้ยหยัน “หึ ชดใช้หรือ นี่เป็นคำพูดของเจ้าเอง ชาวบ้านทุกคนได้ยินกันหมดนะ!”
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ตอบ “เป็นข้าเองที่พูด!” เสมียนแอบบอกเขามาแล้วว่า ครั้งนี้ต้องค้นหาของกลางเจอ แม้แต่สถานที่ก็บอกเขาอย่างชัดเจนแล้ว การกระทำของพวกเขาเมื่อครู่ หนึ่งคือทางร้านยาจี้เหรินถังที่ร้องขอ สองก็คือเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและทำให้เกิดความสับสน
อวิ๋นฉี่ซานเอ่ยกับอาจารย์ตั่ง “ท่านอาจารย์ ท่านอยู่ห่างๆ หน่อยเถิด ศิษย์กลัวว่าเดี๋ยว… ท่านจะบาดเจ็บได้”
แม้แต่กรงขังก็เอามาด้วย เห็นได้ชัดว
