ให้หมด จากนั้นทรัพย์สินของพวกเขาก็จะเป็นของนาง เป็นของเจ้าห้าของนาง! เถาซื่อคิดในใจอย่างเปี่ยมความหวัง
อวิ๋นเจียวแอบกลอกตามองบนอยู่ในใจ ผู้เฒ่าอวิ๋น ‘ปกป้อง’ บิดาของนางได้ ‘ดี’ เสียจริง
นางเอ่ยขึ้น “ท่านปู่ ตาข้างไหนของท่านที่เห็นว่าข้าขโมยของไปหรือเจ้าคะ? เหตุใดถึงได้มั่นใจเช่นนี้ คนที่รู้ก็รู้ว่าท่านเป็นปู่ข้า คนที่ไม่รู้คงคิดว่าข้าเป็นศัตรูของท่านแน่ๆ”
กล่าวจบ นางก็ปรายตามองเถาซื่อและอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ จากนั้นก็พูดต่อว่า “อ้อ ท่านย่า อาหญิง แล้วก็อาสี่ อาสะใภ้สี่ พวกท่านมองพวกเราเป็นศัตรูมานานแล้ว คงอยากให้ครอบครัวพวกข้าถูกจับไปให้หมดสินะ!”
ทันทีที่นางพูดจบ ก็มีหญิงชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยเห็นด้วย “นั่นน่ะสิ เมื่อกี้นี้หลิ่วซื่อเพิ่งพูดกับพวกเราอยู่ที่ริมแม่น้ำว่า บ้านของพวกเจ้ากำลังจะพบเจอเรื่องไม่ดีแล้ว พูดอย่างกับรู้ล่วงหน้าว่าครอบครัวพวกเจ้าต้องมีวันนี้แน่ๆ”
“ใช่ๆ พวกเราก็ได้ยิน”
หญิงสาวในหมู่บ้านอีกหลายคนที่ใจกล้าหน่อย ต่างก็เอ่ยสนับสนุน เมื่อได้ยินดังนั้น อวิ๋นโส่วจู่และผู้เฒ่าอวิ๋นต่างก็มองหลิ่วซื่อด้วยสายตาเฉียบคม
หลิ่วซื่อตกใจจนตัวหด อึกอักแก้ตัวว่า “นั่นโส่วจู่สามีข้าเป็นคนพูดต่างหาก!”
อวิ๋นโส่วจู่ยกมือตบหน้านางฉาดใหญ่ จนแก้มบวมขึ้นมาทันที หลิ่วซื่อเอามือปิดหน้าร้องไห้ พออวิ๋นโส่วจู่ตวาด
