ั้นถึงได้กล้ายืมร่างคนอื่นมาทำพิธี ต้องเป็นเพราะการลวงวิญญาณนั่นเป็นอันตรายต่อผู้ร่ายคาถาแน่นอน
มีแค่คนวิสัยทัศน์คับแคบอย่างอาจารย์หนิงเท่านั้นแหละที่โดนหลอกได้!
เฝ่ยไป๋ลู่เดินผ่านอาจารย์หนิงมาอยู่ตรงหน้าโจวลี่ลี่ แล้วนำสามดวงจิตที่เป็นของหลินเจี้ยนลี่ออกมาจากท้องของเธอ
สามดวงจิตของหลินเจี้ยนลี่จึงกลับคืนสู่ร่าง ท้องที่เห็นได้ชัดว่าตั้งครรภ์ของโจวลี่ลี่ก็หายไปทันที
เมื่ออาจารย์หนิงมองเห็นสิ่งนี้แล้ว เขาก็ยอมแพ้โดยสิ้นเชิง
จากนั้นเฝ่ยไป๋ลู่ก้เดินไปเปิดหน้าต่าง และกลิ่นแปลก ๆ ส่วนมากจางหายไป ผู้เฒ่าหลินกับโจวลี่ลี่ก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติอย่างช้า ๆ
หัวของผู้เฒ่าหลินบวม เขาแค่รู้สึกว่าตัวเองหลับลึกจนเวียนหัว พอตื่นมาก็เกิดความงุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น “เกิดอะไรขึ้น? ฉัน… ฉันเผลอหลับไปได้ยังไง?”
ทันใดนั้นโจวลี่ลี่ก็ส่งเสียงกรีดร้อง เธอเอามือกุมท้อง ทรุดตัวลงแล้วพูดว่า “ลูกของฉัน!!!”
อาจารย์หนิงที่นอนอยู่บนพื้นลุกขึ้นยืนทันที เขาตบฝุ่นบนเสื้อผ้า แล้วรีบพูดก่อนที่เฝ่ยไป่ลู่จะเปิดปาก “ที่พวกคุณหมดสติไปเมื่อกี้นี้ เพราะมีผีร้ายก่อกวน! และผีร้ายตนนั้น…”
เขามองไปทางโจวลี่ลี่ ใบหน้าทั้งโกรธเคืองทั้งเสียดาย “ผีร้ายตนนั้นก็คือเด็กในท้องของเธอ ต้องขอบคุณฉันและสหายน้อยท่านนี้ที่ร่วมมือกันปราบผีในครรภ์นั่น ไม่อย่างนั้นไม่ช้าก็เร็วมันจะกลายเป็นผีที่ทรงพลัง! และคงไม่มีใครที่จะหยุดมันได้!”
“ผีในครรภ์เห
