รอ?” ใบหน้าแดงก่ำของโจวลี่ลี่ขาวราวกับกระดาษทันที ดวงตาก็เปลี่ยนเป็นสีขาว ตอนนี้เธอตกใจจนหมดสติ ไปแล้ว
ผู้เฒ่าหลินเองก็ตกใจกับคำพูดของอาจารย์หนิง “นี่ นี่มัน…”
เฝ่ยไป๋ลู่มองอย่างเย็นชา ทำเอาอาจารย์หนิงต้องเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก เขากระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคนว่า “สหายน้อย ไว้หน้าฉันหน่อยนะ อีกอย่างคำอธิบายของฉันก็ไม่ผิดอะไรใช่ไหมล่ะ?”
“เก็บของแล้วไปเสีย ถ้าฉันจับได้ว่าคุณทำชั่วอีก อย่ามาหาว่าฉันไม่ปรานี” เฝ่ยไป่ลู่ประสานปลายนิ้วเข้าหากัน พลันปราณที่รุนแรงและแข็งแกร่งก็ทำลายสิ่งของที่อาจารย์หนิงนำมา
เสียงระเบิดดังปังติดต่อกัน เมื่ออาจารย์หนิงมองเครื่องมือศักดิ์สิทธิ์ที่เขานำมาด้วยถูกทำลายทีละชิ้น ใบหน้าก็กระตุกด้วยความเจ็บปวด หัวใจแตกสลายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
กระถางธูป ธูปหอมธรรมดา เข็มทิศฮวงจุ้ย ทั้งหมดนี้ล้วนถูกปราณของเฝ่ยไป๋ลู่ทำลายจนกลายเป็นสิ่งของธรรมดาที่สุดเท่าที่จะเป็นได้
มีเพียงรูปปั้นปิดทองเท่านั้นที่ไม่ถูกทำลาย
เฝ่ยไป๋ลู่หยิบมันขึ้นมา แล้วเฝ้าดูอย่างละเอียด
รูปปั้นหน้าตาคลุมเครือนี้ราวกับเปล่งแสงมหามงคล แต่กลับมีบางอย่างแปลก ๆ กระจายอยู่ทั่ว
เธอรู้สึกเหมือนจะเคยเห็นรูปปั้นที่คล้าย ๆ กันนี้ที่ใดสักที แต่ตอนนี้กลับนึกไม่ออก
เฝ่ยไป่ลู่ถามอาจารย์หนิงตรง ๆ ว่า “นี่คืออะไร?”
“ไอหยา!” อาจารย์หนิงเก็บข้าวของต่าง ๆ เสร็จแล้ว พอก้าวเท้าออกจากห้องผู้ป่วยได้ก้าวเดียว กลับถูกเฝ่
