หลังจากอ่านจดหมายจบ อวิ๋นโส่วจงรู้สึกสับสนเล็กน้อย
ทั้งครอบครัวเพิ่งทานอาหารเย็นเสร็จ อวิ๋นฉี่ซานก็ไปที่บ้านของอาจารย์ตั่งตามปกติ ตอนนี้พวกเรื่องในบ้าน นอกจากเรื่องที่บิดามารดาและน้องสาวจะสั่งให้ทำ เรื่องอื่นๆ เขาจะไม่ยุ่งเกี่ยว ให้ตั้งใจร่ำเรียนเป็นหลัก
อวิ๋นโส่วจงยื่นจดหมายให้ฟางซื่อ หลังจากฟางซื่ออ่านจบ สีหน้าของนางก็ดูสับสนเช่นกัน
อวิ๋นเจียวจึงเอ่ยถามว่า “ท่านแม่ ในจดหมายเขียนว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ?”
ฟางซื่อจึงยื่นจดหมายให้อวิ๋นเจียว “เจ้าอ่านเองเถอะ”
อวิ๋นเจียวรับจดหมายมาอ่าน หลังจากอ่านจบก็ถอนหายใจออกมา “ไม่คิดเลยว่าเตียวซวี่อันจะมีฮูหยินที่เข้าใจเหตุผลเช่นนี้ แต่ที่นางส่งคนมาแจ้งข่าวให้เรา แล้วจะเอาสามีของตนเองไว้ที่ไหน?”
ฟางซื่อกล่าวว่า “ที่น่าแปลกใจก็คือนางกลัวว่าพวกเราจะไม่เชื่อ จึงเขียนชื่อตัวเองเอาไว้ แสดงออกถึงความจริงใจเช่นนี้ ด้านหนึ่งก็คือสามีของตนเอง อีกด้านหนึ่งก็คือมโนธรรม นางคงลำบากใจไม่น้อย”
เดิมทีอวิ๋นโส่วจงไม่อยากเล่าเรื่องนี้ เพราะมีอวิ๋นเจียวอยู่ด้วย แต่พอเจอกับสายตาของภรรยาและบุตรสาว เขาก็ยอมแพ้ เอ่ยขึ้นว่า “เตียวซวี่อันโปรดปรานอนุภรรยาอูซื่อ ซึ่งเป็นผู้อยู่เบื้องหลังร้านยาจี้เหรินถัง”
“ทำให้ในจวนวุ่นวาย บรรยากาศก็ตึงเครียด ฮูหยินเอกของเขาได้แต่กินเจส
