เอาล่ะ รีบคำนับและยกชาคารวะให้ข้า หลังจากนั้นก็รีบไปไถ่ตัว แล้วจัดการเรื่องแต่งงานเสีย”
ทั้งสี่คนรีบทำตามคำสั่ง คุกเข่าคำนับและยกน้ำชาคารวะให้เก๋อซื่อ จากนั้นเก๋อซื่อก็มอบใบขายตัว เงิน และเครื่องประดับให้กับพวกเขา
เก๋อซื่อกำชับ “ถือโอกาสตอนที่อูอี๋เหนียงยังคุมเตียวซวี่อันไว้ให้ไม่ออกมาจากเรือน พวกเจ้าจงรีบไปจากที่นี่โดยเร็ว ไม่ต้องเก็บข้าวของ ทำเหมือนว่าออกไปทำธุระให้ข้า ตอนออกไป อย่าลืมให้เงินคนเฝ้าประตูด้วยล่ะ พวกเจ้าก็ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ที่นี่มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ รอให้พวกเจ้าหาซื้อบ้านและที่ดินเรียบร้อยแล้ว ข้าจะไปหาพวกเจ้า”
ทั้งสี่คนคิดไตร่ตรองดูแล้ว จึงพยักหน้ารับปากทั้งน้ำตา
จากนั้นเก๋อซื่อก็เรียกอาหนิวเอาไว้ แล้วพูดว่า “อาหนิว นี่คือจดหมายฉบับหนึ่ง เจ้าไปทำธุระเสร็จแล้ว ก็แอบนำจดหมายฉบับนี้ไปส่งที่บ้านของอวิ๋นโส่วจง หมู่บ้านไหวซู่ ตำบลไป๋อวิ๋น แล้วมอบให้กับอวิ๋นโส่วจงด้วยตัวเอง”
อาหนิวรีบเก็บจดหมายไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ถอยออกไป
เมื่อคนในห้องออกไปหมดแล้ว เก๋อซื่อก็พนมมือสวดภาวนา ‘อมิตาพุทธ’ จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงทั้งๆ ที่ยังสวมชุดเดิมอยู่โดยไม่เรียกใครมาปรนนิบัติ
ถึงแม้ว่าเก๋อซื่อจะกินเจสวดมนต์อยู่ทุกวัน แต่นางก็ไม่ใช่คนที่อ่อนแอและถ