แค่นี้ ไม่พอให้ฮูหยินผู้สูงศักดิ์ใช้เลยเจ้าค่ะ พี่หญิงไม่รู้หรอกว่าร้านของพวกเราสาขาที่เมืองหลวง ธรณีประตูเกือบถูกคนเหยียบย่ำจนพังแล้ว!”
“คนที่มาจองเครื่องประทินผิวต่อแถวยาวเหยียดจากเมืองหลวงมาถึงอำเภอจิ่วจิ้นแล้ว บวกกับพวกคนมีอำนาจที่ชอบใช้อำนาจข่มเหงผู้อื่น… พี่หญิงคนดี ท่านสงสารน้องหญิงผู้น่าสงสารคนนี้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
ฟางซื่อเอ่ยยิ้มๆ “เจ้าพูดเกินไปแล้วกระมัง? หากสร้างแค่บ้านคงเสร็จไปนานแล้ว เพียงแต่พวกเราสั่งทำของบางอย่างมายังไม่ได้ ตอนนี้ยังคงทำแค่ฐานอยู่ ตอนนี้เจ้าเร่งให้พวกเราส่งของ ระวังพอสร้างโรงผลิตเสร็จแล้ว เจ้าจะบ่นว่าของเยอะเกินไป!”
อวิ๋นเหนียงเลิกคิ้ว พูดด้วยท่าทีองอาจ “พี่หญิงดูถูกข้าเกินไปแล้ว ข้ามีแต่จะกลัวว่าของน้อยเกินไป ไม่มีทางรังเกียจว่าของเยอะหรอกเจ้าค่ะ พอสร้างโรงผลิตเสร็จแล้ว พวกท่านก็ทำออกมาเยอะๆ เลย! ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นๆ นะเจ้าคะ!”
คำพูดของอวิ๋นเหนียงทำให้ทุกคนหัวเราะออกมา ทุกคนพูดคุยกันอีกสักพัก ฟางซื่อชวนให้อวิ๋นเหนียงอยู่ทานข้าวเย็น ครั้งนี้อวิ๋นเหนียงไม่ได้ปฏิเสธ จึงอยู่ทานข้าวเย็นที่บ้านตระกูลอวิ๋น
เพียงแต่หลังจากทานข้าวเย็นที่บ้านตระกูลอวิ๋นเสร็จ นางก็ตกหลุมรักรสชาติอาหารของบ้านตระกูลอวิ๋นเข้าอย่างจัง แม้ว่าหน้าตาอาหารของบ้านพวกเขา
