บตามแก้มจากดวงตาอันสดใส
“พี่ใหญ่ช่วยข้าด้วย โปรดช่วยข้าด้วย ข้ากลัวเหลือเกิน” เสี่ยวหลิงหันมาหาเจี้ยนเฉิน ด้วยสีหน้าอึดอัด น้ำตาไหลออกจากตาของนางพร้อมกับเสียงสะอื้น นางไม่อาจจะทำอะไรได้เลย
เจี้ยนเฉินรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเมื่อเห็นเสี่ยวหลิง ในสภาพนั้น เขาปลอบนาง “เสี่ยวหลิงไม่ต้องกลัว ข้าจะช่วยเจ้าให้เร็วที่สุด”
“พี่ใหญ่ ข้าขยับไม่ได้ ข้าจะโดนพวกนั่นเอาตัวไปรึไม่ ? ข้ากลัว กลัวเหลือเกิน” เสี่ยวหลิงสะอื้น ตอนนี้นางตื่นตระหนก
“ไม่ต้องกลัว เมื่อข้าอยู่ที่นี่ มันก็ไม่มีใครเอาเจ้าไปได้ ข้าน่ะไล่พวกนั้นไปแล้ว พวกนั้นจะไม่กลับมาอีกแล้ว” เจี้ยนเฉินบอกกับนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เขาอดไม่ได้ที่จะคิดย้อนกลับไปตอนที่เสี่ยวหลิงคอยปกป้องเขา
“เสี่ยวหลิง ตอนที่ข้าอ่อนแอ มันเป็นเจ้าที่คอยปกป้องข้า นับจากวันนี้ไปให้ข้าปกป้องเจ้าเอง เมื่อข้ามีพลังที่เกินกว่าผู้ย้อนกลับ มันก็จะไม่มีใครทำอันตรายเจ้าได้” เจี้ยนเฉินสาบานในใจ เขาไม่ได้สนใจเรื่องอายุของเสี่ยวหลิง แต่เขายึดถือว่าเสี่ยวหลิงนั้นเป็นน้องสาวของเขามานานแล้ว
“พวกท่านมีวิธีที่จะช่วยเสี่ยวหลิงหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินหันกลับไปถามทั้งห้าคนด้านหลัง
เทพเจ้าแห่งท้องทะเลและเถี่ยต้าไม่ได้พูดอะไร มันเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นแผ่นกลมแบนแปลก ๆ แบบนี้
หยางหลี่, กุยไฮ่ยี่เต่า และเฟิงเซียวเทียน ได้ไปรวมตัวกันรอบแผ่นกลมแบนและทำการตรวจสอบมันสักพัก เฟิงเซียวเทียนได้
