มิตรสหายพบหน้าย่อมตื่นเต้นเป็นธรรมดา ทว่าความตื่นเต้นนั้นมีเพียงฝ่ายเดียว ส่วนอวิ๋นฉี่เยว่ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งเช่นเดิม ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหาชื่อหลิ่วเทียนโย่ว อายุมากกว่าอวิ๋นฉี่เยว่สองปี ข้างกายมีน้องสาวชื่อหลิ่วเชียนเชียนเดินมาด้วย
หลิ่วเทียนโย่วเดินเข้ามาหา ทำท่าจะโอบไหล่อวิ๋นฉี่เยว่ “สิงจือ เจ้ามันใจร้ายนัก ออกจากเมืองหลวงโดยไม่บอกกล่าวข้าสักคำ ทำให้ข้าต้องลำบากตามหา”
อวิ๋นฉี่เยว่หลบอย่างแนบเนียน และเว้นระยะห่างจากหลิ่วเทียนโย่ว เขาเลิกคิ้วถาม “แล้วเจ้าก็ตามหาจนมาถึงที่นี่หรือ?”
หลิ่วเทียนโย่วหัวเราะ “ไม่ใช่หรอก ข้าตามท่านพ่อกลับบ้านเกิด รากเหง้าของตระกูลหลิ่วพวกเราอยู่ที่ตำบลไป๋อวิ๋น ตอนแรกข้าไม่อยากกลับบ้านเกิดสักนิด ตำบลเล็กๆ ที่ห่างไกลเช่นนี้จะมีอะไรน่าสนใจกัน ข้าคิดว่าอยากจะขยันเรียน ดูว่าพอจะสอบกลับไปที่เมืองหลวง เข้าเรียนในสำนักศึกษาหลวง [1] ได้หรือไม่ ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเจ้าที่นี่! ดีจริงๆ!”
อวิ๋นฉี่เยว่มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย “เจอข้าแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องขยันเรียนไปสอบแล้วหรือ?”
หลิ่วเทียนโย่วหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆ แน่นอนว่าไม่ใช่ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องขยันเรียน ว่าแต่ครั้งนี้ข้าจะไปสอบเป็นบัณฑิตถงเซิง [2] ท่านพ่อบอกว่าการสอบทางเหนือนั้นง่ายกว่าทางใต้ ดูแ
