“โส่วจง ไยเจ้าช่างดื้อรั้นเสียจริง?” เมื่อได้ยินดังนั้นผู้เฒ่าอวิ๋นก็ร้อนใจ เหตุใดเจ้ารองถึงได้ไม่ฟังเขาเลย?
“ทั้งหมดนี้ข้าทำเพื่อเจ้า หวังดีกับเจ้าทั้งนั้น! เจ้าสร้างฐานะได้เช่นนี้ พ่อก็มีหน้ามีตาไปด้วย พ่อก็ดีใจกับเจ้า แต่เจ้าก็ควรนึกถึงพี่น้องของเจ้าบ้าง ตอนนี้พ่อส่งเสียโส่วหลี่เรียนหนังสือก็ลำบากไม่น้อย เจ้าช่วยพ่อส่งเสียเขาเรียนหนังสือด้วย ต่อไปโส่วหลี่จะต้องไม่ลืมบุญคุณของเจ้าแน่นอน!”
“หมอดูเคยทำนายไว้ว่า บรรพบุรุษตระกูลอวิ๋นของพวกเราทำบุญกุศลไว้มาก สักวันหนึ่งจะต้องมีคนสอบได้เป็นจอหงวน น้องห้าของเจ้าเป็นเทพเหวินฉวี่ซิงมาจุติ มีพรสวรรค์ในการเรียนหนังสือ รอให้เขาสอบได้เป็นขุนนาง เจ้าก็คือพี่ชายของขุนนาง ลูกชายลูกสาวของเจ้าก็จะหาคู่ครองได้ง่าย จะไม่มีใครกล้ามาคิดร้ายหมายตาทรัพย์สมบัติของเจ้าอีก”
เมื่อเห็นผู้เฒ่าอวิ๋นทำท่าทางปวดร้าวใจ อวิ๋นเจียวก็อดขำไม่ได้ ไม่ใช่แค่นาง อวิ๋นโส่วจงก็เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมาเช่นกัน
“ท่านพ่อ เทพเหวินฉวี่ซิงก็เป็นเทพเหวินฉวี่ซิงของท่าน ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าบอกแล้วว่าอนาคตของน้องห้าเป็นเรื่องของเขาเอง ไม่เกี่ยวกับข้าแม้แต่น้อย ส่วนเรื่องแต่งงานของเจียวเอ๋อร์กับพี่ชายทั้งสองคน ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก หากแต่งงานได้ก็แต่ง หากแต่งงานไม่ได้
