ไม่ว่าจะเป็นลูกชายหรือลูกสาว ข้าก็จะเลี้ยงดูพวกเขาไปจนแก่เฒ่า”
“ส่วนเรื่องทรัพย์สมบัติ ขอแค่พวกคนในบ้านเก่าไม่คิดจะเอาของของข้าไป ข้าก็รู้สึกขอบคุณแล้ว ส่วนคนอื่นนั้น ข้ายังไม่เห็นมีใครที่คิดจะมาสนใจทรัพย์สินเล็กๆ น้อยๆ ของข้าเลย ที่ดินแค่สองร้อยหมู่ ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจ”
“เจ้า…” ผู้เฒ่าอวิ๋นถูกอวิ๋นโส่วจงพูดจนโต้ตอบไม่ได้ ใบหน้าแก่ชราแดงก่ำด้วยความโกรธ
เดิมทีเขาไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ แต่เขาเพิ่งจ่ายค่าเล่าเรียนพิเศษของอวิ๋นโส่วหลี่ไปหนึ่งตำลึงเงิน วันนี้โส่วหลี่ก็ฝากคนมาบอกว่าพรุ่งนี้ให้เขาเอาเงินไปให้ห้าตำลึงเงิน บอกว่าสหายร่วมชั้นจะพาพวกเขาไปคารวะบัณฑิตจวี่เหรินผู้หนึ่งในอำเภอ
เห็นบอกว่าบัณฑิตจวี่เหรินท่านนั้นมีความเชี่ยวชาญในการสอบ พวกเขาทั้งหมดจึงร่วมกันซื้อพู่กัน หมึก กระดาษ และหินบดหมึกชั้นดีไปมอบให้… แต่ในมือเขาไม่มีเงินเลย เงินทั้งหมดอยู่ที่เถาซื่อ ที่เขามาหาอวิ๋นโส่วจงในวันนี้ ก็เป็นเพราะเถาซื่อโวยวายใส่เขา
เมื่อคิดถึงลูกชายคนเล็ก ผู้เฒ่าอวิ๋นจึงอดทนแล้วพูดต่อ “โส่วจง เจ้าเช่าบ้านหลังหนึ่งเลี้ยงดูคนนอกสี่คนที่ไม่เกี่ยวข้องกัน แถมยังซื้อบ่าวไพร่มาปรนนิบัติพวกเขา แต่โส่วหลี่เป็นน้องชายของเจ้าแท้ๆ เจ้ากลับยอมดูแลคนนอก แต่ไม่ยอมดูแลน้องชายของเจ้า
