ครั้งที่แล้วที่กล่าวหาว่าครอบครัวของพวกเขาเป็นทาสหลบหนี จริงๆ แล้วเป็นการใส่ร้ายป้ายสี ต่อให้ฟางซื่อและคนอื่นๆ ถูกจับเข้าคุกจริงๆ แต่พวกเขาก็เป็นราษรที่ขึ้นทะเบียนถูกต้องตามกหมาย ไม่สามารถขังพวกเขาได้นานเกินสองวัน
แต่ตอนนี้ อวิ๋นโส่วจู่กลับฝังตราประทับส่วนตัวของนายอำเภอเอาไว้ หากนายอำเภอไม่ต้องการให้เรื่องนี้บานปลาย เช่นนั้นอวิ๋นโส่วจงก็ติดคุกเพียงคนเดียว
แต่หากนายอำเภอไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ เช่นนั้นการขโมยตราประทับส่วนตัวของขุนนางราชสำนัก ตามกหมายสามารถลงโทษให้เนรเทศสามพันลี้ได้ สถานที่เนรเทศ หากไม่ใช่ชายแดน ก็เป็นดินแดนรกร้าง
เจียวเอ๋อร์… นางยังเด็กและอ่อนแอเช่นนี้ คงทนความทุกข์ทรมานระหว่างการเดินทางไม่ไหวเป็นแน่ หากเจียวเอ๋อร์เป็นอะไรไป พวกเขาทั้งสองคนคงไม่อาจอยู่บนโลกใบนี้แล้ว
หากพวกเขาไม่อยู่บนโลกใบนี้ แล้วฉี่เยว่กับฉี่ซานจะอยู่กันอย่างไร? ฟางซื่อโกรธมากจริงๆ
อวิ๋นโส่วจงพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้าไม่ต้องกังวล เขาอยากให้พวกเราเป็นอย่างไร สุดท้ายแล้วมันจะย้อนกลับไปหาตัวเขาเอง!”
ฟางซื่อพยักหน้า “ทางที่ดีขอให้เขาถูกเนรเทศสามพันลี้ หากแค่ติดคุก…”
อวิ๋นโส่วจงครุ่นคิด “แม่เจ้า ข้าเข้าใจแล้ว” พวกเขาย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านไหวซู่นั้น ในใจเขารู้ดีว่าเป็นเพ
