ยามเช้า สายฝนโปรยปรายลงมาทำให้ภูเขาดูมืดครึ้มและหนาวเย็นเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะฝนตก ไก่ตัวผู้ในหมู่บ้านจึงไม่ขันไปกว่าครึ่ง
บนเส้นทางชนบทที่เต็มไปด้วยโคลน มีชายชราผู้หนึ่งสวมชุดสีเทาถือร่มกระดาษไข เดินมาอย่างเชื่องช้า อากุ้ยเปิดประตูรั้ว ก็เห็นชายชรามาแต่ไกล เขารีบกางร่มออกไปต้อนรับ แล้วพยุงชายชราเข้ามา
ผู้มาเยือนก็คือท่านอาจารย์หม่า อาจารย์ของอวิ๋นฉี่เยว่ เนื่องจากฝนตก วันนี้อวิ๋นฉี่เยว่จึงไม่ได้ขึ้นเขาไปฝึกวรยุทธ์ แต่ฝึกฝนร่างกายในห้องของตนเอง จากนั้นก็เริ่มฝึกเขียนพู่กัน
ใครจะรู้ว่าเพิ่งเขียนได้ไม่กี่บท ก็เห็นอาจารย์ของตนเดินเข้ามาพร้อมกับอากุ้ยที่คอยพยุงอยู่ เขารีบเชิญท่านอาจารย์หม่าเข้าไปในห้องโถง ขณะนั้นอวิ๋นโส่วจง ฟางซื่อ อวิ๋นเจียว และอวิ๋นฉี่ซานก็ออกมาต้อนรับท่านอาจารย์หม่าเช่นกัน
ชุนเหมยกโจ๊กขิงมาต้อนรับ เนื่องจากฝนตกตั้งแต่เมื่อคืน พอตื่นเช้ามาฟางซื่อจึงต้มโจ๊กขิงให้ทุกคนในบ้านได้กิน โจ๊กนี้ช่วยขับไล่ความหนาวเย็น อาจารย์หม่าจึงไม่เกรงใจ กินไปหนึ่งชามก็รู้สึกอบอุ่นสบายตัวขึ้น
อวิ๋นโส่วจงเอ่ยขึ้น “ท่านอาจารย์ ท่านมีธุระใดก็ให้คนรับใช้มาบอกกล่าวสักคำก็ได้ หรือจะให้พวกข้าไปหาท่านก็ได้ ฝนตกเช่นนี้ท่านยังอุตส่าห์มาด้วยตัวเอง หากท่านไม่สบาย พวกข้าคงรู้สึกผิดเป็นแน่!”
อาจารย์หม่
