ายิ้มๆ “ข้ามาเพื่อร่ำลาน่ะ จึงควรมาด้วยตัวเอง”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างก็ตกใจและรู้สึกใจหาย แม้จะอยู่กับท่านอาจารย์หม่าไม่ถึงหนึ่งเดือน แต่ทุกคนในบ้านต่างก็ชื่นชอบชายชราผู้รอบรู้และไม่ถือตัวผู้นี้ ตอนนี้อาจารย์จะจากไป ถึงแม้ทุกคนจะรู้สึกใจหาย แต่ก็ไม่รู้จะเอ่ยห้ามปรามอย่างไร
จะห้ามได้อย่างไรเล่า? ต่อให้อาจารย์ลาออกจากราชการมาใช้ชีวิตอย่างสงบแล้ว แต่เขาก็คือบัณฑิตจิ้นซื่อสองบัญชี
การที่ท่านอาจารย์หม่ายอมมาที่หมู่บ้านไหวซู่ คอยให้คำแนะนำในการสร้างบ้าน นับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับครอบครัวของพวกเขาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์ยังรับอวิ๋นฉี่เยว่เป็นศิษย์ สอนหนังสืออย่างจริงจังมาเกือบครึ่งเดือน
เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่ได้ซักถามสาเหตุ และไม่ได้เอ่ยขอให้อยู่ต่อ เขารู้ดีว่าการที่ครอบครัวนี้ไม่เอ่ยปากรั้งเขาไว้ ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเสียมารยาท ในทางกลับกัน พวกเขากำลังเกรงใจเขา
เขาจึงอธิบายด้วยตัวเอง “ข้าจะกลับเมืองหลวงสักรอบ อย่างมากหนึ่งหรือสองเดือน อย่างน้อยครึ่งเดือนข้าก็กลับมาแล้ว”
เขายังไม่ได้เห็นผลลัพธ์จากแนวคิดแปลกใหม่ และสิ่งประดิษฐ์ของเจ้าเด็กอวิ๋นฉี่ซานด้วยตัวเอง จะยอมจากบ้านตระกูลอวิ๋นไปได้อย่างไร
“ท่านอาจารย์ ให้ศิษย์ติดตามท่านไปเมืองหลวงด้วยเถิด ระหว่างทางท่านอาจารย
